15:00 น. เป๊ะ
รถสปอร์ตคันหรูสัญชาติยุโรปเลี้ยวเข้ามาจอดเทียบหน้าล็อบบี้คอนโดอย่างนิ่มนวล หมอเบย์ในชุดเสื้อกาวน์ที่ถอดพาดไว้เบาะหลัง เหลือเพียงเสื้อเชิ้ตพับแขนสุดเท่รีบปลดเข็มขัดนิรภัยแล้วก้าวลงจากรถทันทีที่เห็นร่างเล็กของ เชอรีน เดินหน้ามุ่ยออกมาจากลิฟต์
เชอรีนอยู่ในชุดนักศึกษาที่เรียบร้อยกว่าปกติ กระโปรงพลีทคลุมเข่าและรองเท้าผ้าใบ เพราะใส่ส้นสูงไม่ไหวท่าทางการเดินของเธอดูเกร็งๆ และเชื่องช้ากว่าปกติเล็กน้อย บ่งบอกว่าอาการ 'ปวดเมื่อย' จากกิจกรรมเข้าจังหวะเมื่อคืนยังคงเล่นงานเธออยู่
"มาตรงเวลาเป๊ะเลยนะคะ นึกว่าจะเบี้ยวซะแล้ว"
เชอรีนแกล้งทำเสียงดุเมื่อเดินมาถึงหน้าประตูล็อบบี้
"ระดับพี่แล้ว คำสั่งเมียถือเป็นประกาศิตครับ เลทแม้แต่นาทีเดียวมีหวังโดนไล่ไปนอนโซฟาแน่ๆ"
หมอเบย์หัวเราะร่วน รีบปรี่เข้าไปรับแฟ้มรายงานและกระเป๋าสะพายจากมือคนตัวเล็กมาถือไว้เอง ก่อนจะสอดท่อนแขนแกร่งโอบประคองเอวบางอ
