เบย์เเละเชอรีนใช้ชีวิตเช่นปกติทุกวัน 3 เดือนต่อมา
ห้องนอนที่เคยอบอวลไปด้วยความหวานและเสียงหัวเราะของว่าที่เจ้าบ่าวเจ้าสาวที่กำลังจะเเต่งงานในเร็วๆนี้ แต่พักหลังมานี้ บรรยากาศกลับเปลี่ยนไปราวกับมีพายุลูกเล็กๆ ก่อตัวขึ้นแทบทุกวันและศูนย์กลางพายุก็ไม่ใช่ใครที่ไหน แต่เป็นเชอรีร ว่าที่เจ้าสาวคนสวยนั่นเอง
"พี่เบย์หยุดอยู่ตรงนั้นเลยนะพี่ห้ามเดินเข้ามาใกล้เค้าเด็ดขาด"
เสียงหวานตวัดขุ่นดังขึ้นทันทีที่หมอเบย์เปิดประตูห้องนอนเข้ามา ชายหนุ่มในชุดนอนผ้าฝ้ายที่เพิ่งอาบน้ำสระผมมาหมาดๆ ชะงักกึกอยู่กลางห้อง มองคนตัวเล็กที่ตอนนี้นั่งเอาผ้าห่มคลุมโปงมิดชิด โผล่มาแค่ดวงตากลมโตที่จ้องเขาเขม็งพร้อมกับเอามือบีบจมูกตัวเองไว้แน่น
"อะไรกันครับเด็กดื้อ พี่เพิ่งอาบน้ำเสร็จนะ จะไม่ให้พี่เดินไปที่เตียงแล้วพี่จะนอนตรงไหนล่ะครับ หืม?"
หมอเบย์ถามเสียงอ่อน พยายามจะก้าวเท้าเข้าไปหาเธอ
"ไม่ต้องเลย ถอยออกไปเลยนะ ทำไมว
