เเพ้ทางรักยัยเด็กดื้อ

งอน

" จะให้พี่ออกไปไหนล่ะหื้ม..."

หมอเบย์เลิกคิ้วขึ้นข้างหนึ่ง รอยยิ้มกรุ้มกริ่มยังคงประดับอยู่บนใบหน้าหล่อเหลา เขายอมปล่อยมือจากหมอนที่ยื้อแย่งกับคนตัวเล็ก แล้วเท้าแขนคร่อมทับลงมาจนใบหน้าห่างกันแค่คืบ ลมหายใจอุ่นๆ รินรดพวงแก้มใสที่กำลังขึ้นสีแดงจัด

" พี่ก็ไปทำงานไงคะ สายป่านนี้แล้ว คนไข้รอแย่แล้วมั้งคะ"

เชอรีนแหวเข้าให้ ยกมือเล็กขึ้นดันแผงอกแกร่งที่เบียดเข้ามาใกล้จนเกินพอดี พยายามหลบสายตาแพรวพราวที่จ้องมองมาเหมือนจะกลืนกินเธอเข้าไปทั้งตัว

"ไล่ผัวไปทำงานแต่เช้าเลยนะ..."

เบย์หัวเราะทุ้มต่ำในลำคอ แกล้งขยับปลายจมูกโด่งสันเข้าไปคลอเคลียใกล้ๆ ซอกคอหอมกรุ่น

"กลัวใจตัวเองจะอดใจไม่ไหว เผลอปล้ำพี่ก่อนหรือไงครับ หืม?"

"พี่เบย์หลงตัวเองที่สุดอะ "

ยัยลูกแมวขี้งอนเบิกตากว้าง ทุบอั้กเข้าที่ไหล่หนาไปหนึ่งที

"เค้าไม่ได้กลัวตัวเองอดใจไม่ไหว แต่เค้ากลัวพี่นั่นแหละจะมาทำตัวรุ่มร่าม! ไปอาบน้ำแต่งตัวเตร