"คุณหมออย่าลืมสิคะ ว่าเราเป็นแค่คนไข้กับหมอ"
หลุดออกจากริมฝีปากอวบอิ่มด้วยน้ำเสียงสั่นเครือแต่แฝงไปด้วยความเด็ดเดี่ยว เชอรีนเชิดหน้าขึ้นสบตาคมกริบของเขาเป็นครั้งสุดท้าย แววตาที่เคยวูบไหวกลับมาแข็งกร้าวเพื่อสร้างกำแพงปกป้องตัวเอง.
ใช่ เขาดูถูกเธอไปแล้ว และเธอก็จะไม่ยอมใจอ่อนให้กับคำแก้ตัวที่ฟังดูเหมือนข้ออ้างพวกนั้นเด็ดขาด.
"หมออย่ามานอกเรื่องไปหน่อยเลยค่ะ"
พูดจบ ร่างเล็กก็สะบัดตัวออกจากการเกาะกุมอย่างแรง คราวนี้หมอเบย์ไม่ได้ออกแรงรั้ง ท่อนแขนแกร่งค่อยๆ ตกลงข้างลำตัวราวกับคนหมดแรง ประโยคตัดรอนที่ตอกย้ำสถานะความสัมพันธ์ทำเอาคุณหมอจอมเนี๊ยบถึงกับชาวาบไปทั้งหน้า ชายหนุ่มได้แต่นิ่งอึ้ง ยืนมองแผ่นหลังบางที่หมุนตัวเดินกระแทกส้นเท้าออกจากห้องทำงานของพี่ชายไปโดยไม่คิดจะหันกลับมามองเขาอีกเลย
ปัง !!
เสียงประตูห้องทำงานปิดลง พร้อมกับหัวใจของคุณหมอที่กระตุกวูบ
เชอรีนกัดฟันข่มความเจ็บปวดที่แล่น
