บรรยากาศภายในห้องรับรองกว้างขวางที่ตกแต่งด้วยโทนสีเข้มขรึมดูเหมือนจะบีบแคบลงจนน่าอึดอัด ณัฐชนนขยับกายเพียงเล็กน้อยเพื่อยกแก้วกาแฟขึ้นจิบอย่างเชื่องช้า ท่วงท่าของเขาสงบนิ่งราวกับผิวน้ำที่ลึกจนมองไม่เห็นก้นบึ้ง ขณะที่สายตาคมปลาบยังคงตรึงแน่นอยู่บนใบหน้าของธาวิน ความเงียบที่ปกคลุมอยู่ครู่หนึ่งนั้นทรงพลังยิ่งกว่าคำด่านับพันคำ มันขูดรีดเอาความมั่นใจที่ธาวินเคยมีให้มลายหายไปจนหมดสิ้น
ธาวินรู้สึกได้ถึงเหงื่อซึมที่ฝ่ามือ เขาพยายามสูดลมหายใจเข้าปอดแต่กลับรู้สึกว่าอากาศรอบตัวมันเบาบางเหลือเกิน ในสายตาของณัฐชนน ธาวินรู้สึกเหมือนตัวเองกลายเป็นเพียงมดตัวเล็กๆ ที่ถูกปลายนิ้วของผู้มีอำนาจเหนือกว่ากดทับไว้เบาๆ แต่พร้อมจะขยี้ให้จมดินได้ทุกเมื่อ
"คุณก็รู้ว่าความไว้วางใจเป็นเรื่องสำคัญที่สุดในการทำธุรกิจ" ณัฐชนนเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำที่เรียบเรื่อย ทว่ากังวานอยู่ในโสตประสาทของคนฟัง เขาถือแก้วกาแฟค้างไว
