ท่ามกลางบรรยากาศยามเช้าที่ดูเหมือนจะเงียบสงบภายในวิมานฉิมพลี แสงแดดอ่อน ๆ รำไรเริ่มลอดผ่านผ้าม่านไหมสีงาช้างเข้ามาสัมผัสกับพรมพื้นหนานุ่ม ทว่าภายใต้ความสลัวรางนั้น กลับมีพายุอารมณ์ที่เริ่มก่อตัวขึ้นอย่างเงียบเชียบ
ธาวิน ค่อย ๆ ลืมตาตื่นขึ้นมาจากห้วงนิทราด้วยสัมผัสที่แผ่วเบาทว่าทรงพลัง มันเป็นความรู้สึกอุ่นซ่านที่เริ่มต้นจากกึ่งกลางกายแห่งความเป็นชายของเขา
เขารู้สึกถึงมือน้อย ๆ ที่นุ่มนวลประดุจปุยฝ้าย กำลังลูบไล้อย่างมีจังหวะจะโคน สลับกับการกำรูดเบา ๆ อย่างพะเน้าพะนอเอาอกเอาใจ เหมือนการร่ายมนต์ปลุกมังกรที่หลับใหลให้ตื่นขึ้นมาผงาดง้ำท้าทายแสงตะวันอีกครั้ง ธาวินก้มลงมองเจ้าของมือน้อยนั้นทันที และภาพที่เห็นก็ทำให้เลือดในกายของเขาฉีดพล่านขึ้นมาถึงขั้วหัวใจ
ดวงตากลมโตของ วิรัญญา กำลังเงยขึ้นมองเขาด้วยแววตาปรือปรอยและฉ่ำวาวไปด้วยหยาดน้ำแห่งความใคร่ ใบหน้าของเธอแดงก่ำด้วยเลือดฝาดสาวที่สูบฉีดจา
