ท่ามกลางบรรยากาศที่เงียบสงัดของร้านกาแฟหรูใจกลางเมือง สถานที่ซึ่งถูกออกแบบมาเพื่อรองรับการเจรจาที่เป็นความลับของเหล่านักธุรกิจ แสงไฟสีนวลตาขับเน้นให้มุมโต๊ะที่ธาวินและวิรัญญานั่งอยู่นั้นดูตัดขาดจากโลกภายนอก คาปูชิโน่ถ้วยหนาที่มีฟองนมฟูละเอียดวางนิ่งอยู่เบื้องหน้าของธาวิน ขณะที่ม็อกค่ารสละมุนของวิรัญญายังคงส่งควันจางๆ อวลกลิ่นหอมกรุ่น
ทั้งคู่นั่งจิบเครื่องดื่มอยู่เงียบๆ ปล่อยให้ความกดดันเบาบางทำงานของมันโดยไม่มีถ้อยคำสนทนาใดๆ หลุดรอดออกมา ธาวินในชุดทางการขยับตัวเล็กน้อย แววตาของเขาฉายประกายความตื่นเต้นที่วูบไหวอยู่นัยน์ตาอย่างปิดไม่มิด มือหนาที่วางอยู่บนหน้าขาเผลอกำเข้าหากันเป็นระยะเหมือนคนใจไม่อยู่กับเนื้อกับตัว
ผิดกับวิรัญญา... เธอเอนหลังพิงพนักเก้าอี้ด้วยท่วงท่าที่สง่างามราวกับรูปสลัก ใบหน้าสวยสมบูรณ์แบบนั้นเรียบเฉยเย็นชาจนน่าประหลาดใจ ไม่มีการขยับไหวของกล้ามเนื้อส่วนใดที่จะบ่งบอกถึงอา
