เสียงกริ่งจากโทรศัพท์หัวเตียงดังกังวานขึ้นท่ามกลางความเงียบงันของห้องสวีตหรู ณัฐชนนงัวเงียตื่นขึ้นมาจากการหลับใหล เขาเอื้อมมือหนาไปยกหูโทรศัพท์ขึ้นกล่าวขอบคุณพนักงานโรงแรมที่โทรมาตามบริการ "เวคอัพคอล" ด้วยน้ำเสียงแหบพร่า ก่อนจะวางสายลงแล้วทิ้งตัวนิ่งครู่หนึ่งเพื่อดึงสติกลับคืนมา
เขายันกายลุกขึ้นนั่งพิงพนักเตียง สายตาคมกริบกวาดมองไปรอบๆ ห้องที่ยังคงเงียบสงัด พื้นที่ข้างกายบนฟูกหนานุ่มยังคงว่างเปล่าและเย็นชืด ไร้เงาของวิรัญญาเมียรักที่อ้างว่าจะออกไป "ดู" ชู้รักเพียงครู่เดียว ณัฐชนนไม่ได้มีสีหน้าตระหนกหรือโกรธเคือง เขาเพียงสไลด์ผ้าห่มออกจากกายแล้วก้าวลงจากเตียงด้วยท่วงท่าที่มั่นคง
ร่างสูงโปร่งเดินตรงไปยังระเบียงกว้าง ม่านสีขาวสะอาดสะบัดพริ้วตามแรงลมทะเลอันดามันยามเช้า เขาสูดเอาอากาศบริสุทธิ์ที่เจือกลิ่นเค็มของทะเลเข้าเต็มปอด มองดูดวงอาทิตย์ที่เริ่มโผล่พ้นขอบฟ้า ทาบแสงสีทองลงบนผิวน้ำสีครามอย
