บรรยากาศภายในห้องนอนส่วนตัวของธาวินช่างแตกต่างจากโถงล่างที่เพิ่งผ่านมา แสงไฟสลัวจากโคมไฟหัวเตียงส่องกระทบร่างเปลือยเปล่าของคนทั้งคู่ที่นอนอิงแอบกันอยู่ใต้ผ้าห่มผืนหนา ธาวินนอนหงายปล่อยให้วิรัญญาซบศีรษะลงบนอกแกร่งราวกับคู่รักที่มาดื่มน้ำผึ้งพระจันทร์อันแสนหวาน ทว่าในใจของวิรัญญากลับเต็มไปด้วยคำถามที่พรั่งพรู เธอเริ่มไม่แน่ใจว่าตัวตนที่แท้จริงของชายที่เธอหลงรักนั้นมีอีกกี่แง่มุมที่เธอไม่เคยสัมผัส
"วิยังงงๆ กับเรื่องที่เกิดขึ้นในคืนนี้อยู่เลยค่ะ..." เธอกระซิบพึมพำพลางใช้นิ้วเรียวขยับลูบไล้แผงอกที่มีมัดกล้ามสวยงามของเขาอย่างลุ่มหลง
ธาวินลูบเส้นผมสลวยของเธอเบาๆ อย่างรักใคร่ ก่อนจะพูดขึ้นด้วยน้ำเสียงราบเรียบ
"พวกเรามีด้วยกันห้าคน... แต่วันนี้มากันแค่สาม"
วิรัญญาเงยหน้าขึ้นมองชู้รักพลางทำตาโต "ห้าคนเลยเหรอคะพี่ธา!"
"ทำไมเหรอ... น้อยไปหรือไง?" ธาวินแกล้งเย้าพร้อมรอยยิ้มที่มุมปาก
"บ้าเหรอคะ!
