ห้องอาหารของคฤหาสน์หรูยามเย็นนั้นดูเงียบสงบราวกับภาพวาด แสงไฟวอร์มไวท์จากโคมระย้าคริสตัลส่องกระทบลงบนโต๊ะอาหารไม้โอ๊คเนื้อดีที่จัดวางจานชามเซรามิกราคาแพงไว้อย่างเป็นระเบียบ กลิ่นหอมอ่อนๆ ของอาหารรสเลิศลอยอบอวลไปทั่วห้อง สร้างบรรยากาศที่ควรจะดูผ่อนคลายสำหรับสามีภรรยาที่ได้พักผ่อนหลังจากเหน็ดเหนื่อยจากงานมาทั้งวัน
ณัฐชนนนั่งนิ่งอยู่ที่เก้าอี้หัวโต๊ะตัวประจำ วางมาดเจ้าบ้านผู้ทรงอำนาจ ชุดลำลองผ้าไหมเนื้อนุ่มที่เขาสวมใส่อาจดูลดทอนความดุดันจากชุดสูทเมื่อตอนกลางวันลงไปบ้าง แต่มันกลับขับเน้นราศีของผู้บริหารที่ดูเยือกเย็นและเข้าถึงยากขึ้นมาแทน เขากำลังเลื่อนอ่านข่าวสารใน Tablet อย่างใจเย็น โดยมีแม่บ้านสองคนยืนกุมมือสำรวมอยู่ด้านข้าง คอยรอจังหวะที่จะปรนนิบัติอย่างนอบน้อม
"ตักข้าวได้แล้วค่ะ"
เสียงใสของวิรัญญาดังขึ้นพร้อมกับร่างระหงที่เดินเข้ามาในห้องอาหาร เธออยู่ในชุดเดรสลำลองสีหวานที่ดูสบายตา ใบห
