กลิ่นเมล็ดกาแฟคั่วบดพันธุ์ดีที่อบอวลไปทั่วคาเฟ่สไตล์มินิมอลใจกลางเมือง ดูจะขัดกับบรรยากาศการสนทนาที่กำลังดำเนินอยู่อย่างสิ้นเชิง ภายในร้านที่ตกแต่งอย่างมีรสนิยม มีเพียงเสียงเพลงแจ๊สเบาๆ และเสียงกระซิบกระซาบของผู้คนที่มานั่งทำงาน แต่ที่มุมด้านในสุดซึ่งค่อนข้างเป็นส่วนตัว
ณัฐชนน นั่งเอนหลังพิงพนักเก้าอี้ไม้บุหนังอย่างสง่างาม เขาอยู่ในชุดเสื้อเชิ้ตแขนยาวสีขาวสะอาดตา กางเกงสแลคเนื้อดีสีเข้ม ทุกรายละเอียดบนร่างกายสะท้อนถึงระเบียบวินัยและอำนาจในแบบผู้บริหารระดับสูง
ตรงข้ามเขาคือ ธาวิน ผู้ซึ่งตอนนี้มีท่าทีเปลี่ยนไปจากครั้งก่อนราวกับเป็นคนละคน ความตื่นตระหนกและหวาดหวั่นจางหายไป ถูกแทนที่ด้วยท่าทางที่พยายามทำตัวให้ดูผ่อนคลายและสยบยอม เพราะเขารู้ดีว่าตอนนี้ตนเองไม่ได้อยู่ในฐานะคู่ค้า แต่คือ ‘หมาก’ ตัวสำคัญที่ต้องทำหน้าที่อย่างไร้ที่ติ
“พวกเรามีกันทั้งหมดห้าคนครับพี่...” ธาวินเอ่ยทำลายความเงียบ ห
