สายลมยามบ่ายหอบเอาไอเค็มเปรี้ยวข้นจากอันดามันเข้าปะทะใบหน้าของสองบุรุษที่กำลังจมดิ่งอยู่ในห้วงเวลาแห่งการพักผ่อน ทว่าภายใต้ความสงบราบเรียบของหาดทรายขาวละเอียดที่ทอดตัวยาวสุดสายตา กลับมีคลื่นใต้น้ำแห่งความพะวักพะวนกำลังก่อตัวขึ้นในใจของหนึ่งในนั้น
ธาวิน นอนเหยียดยาวอยู่บนเปลเชือกที่ผูกโยงไว้ระหว่างต้นมะพร้าวเอนลู่สองต้น ร่างของเขาไกวเปลไปมาตามแรงลมอย่างแช่มช้า ดวงตาหลับพริ้มคล้ายคนกำลังดื่มด่ำกับสวรรค์บนดิน ทว่าคิ้วที่ขมวดมุ่นกลับฟ้องว่าความคิดของเขาไม่ได้ว่างเปล่าเหมือนบรรยากาศรอบกาย
ส่วน เชน เพื่อนสนิทและเจ้าของวิมานฉิมพลี นั่งเอนหลังพิงโคนต้นมะพร้าวอีกต้นบนม้านั่งไม้ต่อหยาบๆ ท่าทางดูผ่อนคลาย ขี้เกียจ และไม่ยี่หระต่อสิ่งใดในโลก
เบื้องหน้าของพวกเขาคือทะเลมรกตที่สะท้อนแสงอาทิตย์วิบวับราวกับอัญมณีนับล้านเม็ดที่พระเจ้าโปรยทิ้งไว้บนผืนน้ำ เสียงคลื่นกระทบฝั่งดังซ่าแผ่วเบา สอดประสานกับเสียงใ
