MATAPOS ilapag ni Pamela ang dalang palumpon ng bulaklak sa nitso ay ilang sandali siyang nanatili roon.
It’s been a week since the tragedy happened. At hindi niya makalimutan ang nangyari. It haunts her every night. Isang buhay ang binawian dahil sa malagim na pangyayari.
“Pamela, Let’s go. Maiiwan na tayo ng eroplano.” wika ng kapatid sa kanyang likuran.
“Kaunting oras pa, George. Nais ko lang gugulin ang oras na ito sa pinakahuling sandali.” she said.
Nag-aalinganan man ang mukha ng lalaki ay naintindihang tumango na lang ito. “Alright, hihintayin na lang kita sa sasakyan.” he understandably patted her on the shoulder.
Tumango siya habang hindi nililingon ang kapatid. Nang maramdaman na siya na lang ang nag-iisa ay ngumiti siya ng malungkot habang nakatingin sa pangalan ng nasa nit
