The Case of Falling For You

Chapter 32

Andrè and I spent almost the entire vacation together. At some point, akala ko talaga magsasawa na siya sa pagmumukha ko. Like, literal na araw-araw niya akong nakikita—pati mga peklat ko sa tuhod na iniwasan kong ipakita sa ibang tao, nakita na niya. Minsan nauubusan kami ng topic, kaya ang ending: pareho kaming tulala, nanonood ng Netflix, sabay cuddle na parang siopao na tinatambay sa food court.

We finished watching Stranger Things and The 100. Tapos dahil bored na rin kami, napanuod pa namin 'yung isang pelikula na sobrang sabog na may time travel, tapos walang sense 'yung ending. Pero okay lang, kasi nakayakap siya sa akin habang umiinit ulo ko sa plot hole.

I also kind of allowed him to have a "sleepover" sa bahay. Pero swear—natutulog lang talaga kami! Once kasi, nakatulog kami habang nanonood, tapos paggising ko, may amoy ng laway sa unan. Hindi ko alam kung sa kanya o sa akin, pero hindi ko na tinanong. It just... felt nice to wake up with his arms around me. Parang weighted blanket na may abs. Ang sarap lang gumising na mukha niya ang una mong makikita—medyo sabog nga lang 'yung buhok niya, pero cute pa rin. Peste.

Doon ko na-conclude na wala talagang kapintasan—at least physically—si Andrè. Wala pa akong nakikitang red flag. Wala pang questionable socks, wala pang pangit na music taste (although medyo may trust issue ako dahil sa playlist niyang may MMMBop ng Hanson).

"Look at her, she's so cute!" I said habang ina-adjust ko 'yung phone para makita ni Andrè si baby Aurelie—na tinatawag ko talagang Ellie, kasi sosyal. "She's so tiny!"

Andrè laughed. "Gusto mo na rin ng baby?"

I-adjust ko ulit 'yung phone para mukha ko na ulit ang kita. I gave him my best excuse me? face. "Mukha mo. 'Di mo pa nga ako nahahalikan, ‘baby’ agad ang iniisip mo?"

He laughed again. "And whose fault is that?"

Binaba ko muna si Ellie sa kama bago ko inilagay 'yung phone sa tumpok ng libro. Alam kong balak niyang idelay 'yung flight niya pauwi kasi nga clingy siya (aminado naman siya). Pero nagulat ako nang malaman kong binook na pala niya ulit. Kaya pala todo basa siya ng terms and conditions ng airline. May pa-legal consult pa siya sa sarili niya.

"Where's Kassy?" he asked.

I shrugged habang inaayos si Ellie sa arms ko. Diyos ko, sobrang cute talaga nitong batang 'to! Buti na lang 'di siya kamukha ng nanay niyang si Kassy—na kung tutuusin, pang-top ten worst decision ng Papa ko.

"I don't know. Nagpunta yata somewhere. I don't care," I said habang kinikindatan si Ellie. Napayawn siya. Ugh! Baby yawns! My weakness!

Nag-usap pa kami ni Andrè for like an hour, bago tuluyang nagising si Ellie at naglabas ng lungs power niya. I tried to calm her down—binalutan ko pa siya ng parang burrito—pero wala. Ayaw. Sumuko na ako kaya pababa na sana ako para ibigay siya sa nurse, nang bigla kong nakita si Kassy. Mukhang haggard pa rin. At least may silbi siya—nanganak siya sa cute kong baby sister.

"I tried to feed her pero umiiyak pa rin," I said habang inaabot ko si Ellie. Kinuha niya lang 'to, walang tingin-tingin, tapos umalis na parang walk of shame sa loob ng bahay.

Na-left alone tuloy ako with Papa. Tumingin siya sa akin na parang sasermonan niya ako.

"Ano'ng problema nun?" tanong ko.

"Just try to be a little nicer to her, Maricon."

"Wala naman akong ginagawa ah..." sagot ko, sabay innocent smile.

"Maricon..."

I sighed. "Fine," I said, remembering na pauwi na si Andrè bukas, at kailangan ko na ring bumalik ng Manila para mag-late enrollment. Pinilit talaga ni Andrè na sabay kaming mag-enroll. Ewan ko ba. Daming arte ng lalaking 'yon.

"I'm serious, Maricon," Papa said. "I don’t know for how long I'm gonna be here… May kapatid ka na. Ayoko na mag-away kayo ni Kassy. Kahit para kay Ellie man lang."

Napalingon ako sa side. Ayokong tignan siya. Alam ko na ang ibig niyang sabihin. Lagi kong ginagawang panakot 'yung kalagayan niya kay Kassy, pero pag ako na ang iniisip na mawawalan... natatakot ako. Siya lang ang pamilya ko.

Tumango ako. "I'll try, Pa. I'll really try. I promise."

He smiled. "That's good enough for me."

Kassy refused to leave her room. And for once, hindi ko siya pinagtawanan. Well, hindi ko siya pinagtawanan out loud. Sasabihin ko sana something smart, pero kinagat ko na lang dila ko. Sinabi na nga ni Papa at ni Andrè—dalawa na sila—so feeling ko ako na ang problem. Ako na ang dapat mag-adjust.

Nag-dinner kami ni Papa. Tinanong niya ako if may kailangan pa ako bago ako bumalik ng Maynila. Sinabi kong I’m all good. May sarili na akong bank account for my law school needs hanggang maka-graduate. Tapos nag-open pa siya ng topic about inheritance. Sabi ko, Papa, not today. Baka maiyak ako at masira ko pa ‘tong beef steak.

Andrè’s plane wasn’t delayed. Nasa arrival area ako, hawak ang phone ko na umiilaw sa tawag niya, pero hindi ko sinagot. Bakit? Kasi naglakad ako papunta sa kanya like isang eksena sa teleserye. Tapos humarang ako sa harap niya.

"Hi," I said, trying not to smile like a lovesick idiot.

"Hi," he replied, smiling, looking like a rugged tito. Parang wala nang barbero sa Seattle. Mahaba na buhok, may konting beard. Kung hindi lang siya gwapo, baka napa-Take Me Out na ako.

"Do you wanna eat first or uwi na lang tayo para matulog?" I asked.

Instead of answering, niyakap niya ako. Like tight, squeeze, this-is-home kind of yakap. "Hi," he whispered habang hinahalikan ang tuktok ng ulo ko. "I missed you."

Tumawa ako. "Kausap mo lang ako nung isang gabi."

"I know. Iba pa rin kapag personal. Ayoko talaga ng LDR."

Tumawa ako ulit. Sinubukan kong kurutin siya sa tagiliran, pero kalimutan ko palang may abs 'tong hayop. Para akong nag-knock sa pader.

"Arte mo. Two weeks lang 'yon," sabi ko habang tinutulungan siyang itulak 'yung cart niya.

"How's Seattle? Na-surprise ba si Mom?"

Andrè gave me a quick summary. Na-touch naman daw si Tita, pero kailangan din niya magtrabaho agad. Kaya bonding nila naging bitin. "By the way, Lily told me to say hi for her."

Bigla akong napatingin. "Anong sinabi mo sa kanya?"

He laughed. "Nothing!"

"Ysmael Ladezma." I narrowed my eyes.

"Okay fine," he said while chuckling, "I told her you got jealous."

Sinuntok ko siya sa braso. "Napaka-chismoso mo talaga!"

"Grabe ka. Sila nga 'yung curious. They kept asking who's the girl who made me commit."

I acted like I was gagging. "Wow ha? Achievement pala 'yung nakapag-commit ka?"

He wrapped his arm around me. "Mas achievement kaya na tame kita, Maricon Santiago. You're like this wild beast—"

"Baka gusto mong ikaw ang i-leash ko tapos ipa-adopt sa barangay."

"Pwede," he said with a wink. "Basta ikaw ang nag-aalaga sa akin."

Ay ewan. Nakakainis siyang mahalin. Pero okay lang. May abs naman siya.

Sinuntok ko ulit siya sa braso. Malakas. As in, may tunog. Napakasama talaga ng ugali ng lalaking 'to! Kung saan-saang hayop ako kinukumpara—last time sinabi niya kamukha ko raw ‘yung pusang gumulong sa kanal sa BGC! Palibhasa kasi alam niyang gwapo siya tapos ako? ‘Sakto lang. Hindi pangit, pero hindi rin Miss Universe. Pang t****k filter level lang.