วินยืนนิ่งอยู่ตรงนั้น ราวกับถูกสลักไว้ด้วยความรู้สึกผิดและละอายใจอย่างถึงที่สุด สองมือตกอยู่ข้างลำตัวอย่างไร้เรื้อรัง คำพูดทุกคำของไวน์ตบหน้าเขาซ้ำๆ ย้ำเตือนว่าต่อให้เขาจะพยายามแลกด้วยอะไรในตอนนี้ มันก็ไม่มีค่าอะไรเลยในสายตาของเธออีกแล้ว ความรักที่มาช้าไป... มันไม่ได้ต่างอะไรกับพิษร้ายที่ทำลายทุกอย่างจนไม่เหลือชิ้นดี
"ไงล่ะ... กูบอกมึงแล้วใช่ไหมว่าอย่าหาเรื่อง"
ตุลย์ที่แอบมองอยู่ห่างๆ เดินเข้ามาสะกิดแขนเพื่อนด้วยความสงสาร แม้จะหมั่นไส้ในความโง่ของมันก่อนหน้านี้ แต่น้ำตาผู้ชายที่เริ่มคลอเบ้าตาของวินในตอนนี้ ก็ทำให้เพื่อนอย่างพวกเขารู้สึกสงสารจับใจ
"กูมัน... สมควรแล้วใช่ไหม?" วินถามเสียงพร่า นัยน์ตาแดงก่ำ
"กูมันแย่ขนาดนั้นเลยเหรอวะ.."
"มึงไม่ได้แย่หรอกไอ้วิน..." ติณเดินเข้ามาแตะไหล่หนักๆ
"มึงแค่มองข้ามคนที่อยู่ข้างๆ มึงมาตลอด มึงชินกับการที่มีไอ้ไวน์คอยตามใจ คอยเข้าใจมึงทุกอย่าง จนมึง
