เอาใจผู้หญิงอีกคน
1175 Words
@ภายในห้องนอนของฉัน (เวลา 07:30 น.)
แสงแดดยามเช้าส่องทะลุผ้าม่านสีทึบเข้ามาแยงตา แสงสว่างที่เพิ่มขึ้นปลุกให้ฉันค่อยๆ ขยับเปลือกตาขึ้นด้วยความรู้สึกหนักอึ้ง สิ่งแรกที่รับรู้ได้คือน้ำหนักแขนแกร่งที่พาดอยู่ตรงเอวคอด และความอบอุ่นจากแผงอกกว้างของคนที่นอนซ้อนอยู่ด้านหลัง ความเจ็บร้าวลึกที่ช่วงล่างแล่นริ้วขึ้นมาทันทีที่ฉันขยับตัว ย้ำเตือนว่าบทรักอันดุดันเมื่อคืนนี้ไม่ใช่ความฝัน
ฉันระบายลมหายใจออกมาเบาๆ ก้มลงมองมือหนาของ วิน ที่ยังคงจับมือฉันสอดประสานนิ้วกันไว้แน่น... มันแน่นเสียจนถ้าใครมาเห็นคงคิดว่านี่คือคู่รักที่รักกันปานจะกลืนกิน แต่เปล่าเลย... มันก็แค่อาการหวงก้างของคนเอาแต่ใจ
“อื้อ... จะรีบตื่นทำไมวะ ยังเช้าอยู่เลย”
เสียงทุ้มงัวเงียกระซิบชิดใบหู พร้อมกับแรงรัดที่เอวที่เพิ่มขึ้นเมื่อวินรู้สึกว่าคนในอ้อมกอดกำลังจะขยับหนี มันกดจมูกลงบนลาดไหล่เนียนของฉันแรงๆ หนึ่งทีอย่างเคยชิน
“ปล่อยวิน กูจะไปอาบน้ำ วันนี้มีส่งไดคัทโมเดลตอนเก้าโมง”
ฉันพูดเสียงเรียบ พยายามแกะมือหนาออกจากเอว แต่ยิ่งแกะ วินก็ยิ่งฝังหน้าลงกับซอกคอฉันแน่นขึ้น
“ขออีกสิบนาที... เมื่อคืนกูเหนื่อยชิบหาย มึงตอดกูแน่นจนระบมไปหมด”
คำพูดไร้ยางอายของมันทำให้ฉันหน้าร้อนวาบ แต่ความโกรธและความสมเพชตัวเองมันมีมากกว่า ฉันบิดตัวหันกลับมาเผชิญหน้ากับร่างสูงใหญ่ที่ยังหลับตาพริ้ม หน้าตาหล่อเหลาเวลานอนหลับดูไม่มีพิษมีภัย ขัดกับสันดานจริงเวลารู้สึกตัวลิบลับ
“เหนื่อยก็กลับไปนอนห้องมึงดิ มานอนห้องกูทำไม”
ฉันผลักอกแกร่งเต็มแรงจนวินต้องยอมลืมตาขึ้น สายตาคมกริบคู่ใต้คิ้วเข้มปัดความงัวเงียออกไปอย่างรวดเร็ว มันมองหน้าฉันนิ่งๆ ก่อนจะยกยิ้มกวนตีน
“เอ้า พูดงี้ได้ไงวะ เมื่อคืนใครมันครางชื่อกูลั่นห้อง? ทีงี้มาไล่”
“มึงอย่ามากวนตีนกูแต่เช้านะวิน” ฉันจ้องตาเขม็ง
“เมื่อคืนกูถือว่ามึงเมา แต่วันนี้กูมีงานต้องทำ และมึง... ก็มีน้องพรีม เด็กปีหนึ่งที่ต้องไปดูแล ไม่ใช่เหรอ?”
พอคำว่า 'เด็กปีหนึ่ง' หลุดออกจากปาก สายตาของวินก็เปลี่ยนเป็นเรียบเฉยทันที มันยอมปล่อยมือจากเอวบางแล้วลุกขึ้นนั่งพิงหัวเตียง เปลือยแผงอกกว้างที่มีรอยเล็บของฉันข่วนเป็นทางยาว วินเสยผมที่ยุ่งเหยิงขึ้นอย่างลวกๆ ก่อนจะหยิบโทรศัพท์มือถือบนโต๊ะข้างเตียงขึ้นมาเปิดดู
“ติ๊ด! ติ๊ด!”
เสียงแจ้งเตือนไลน์ดังรัวทันทีที่เปิดเน็ต และสายตาของวินที่มองหน้าจอก็อ่อนแสงลงอย่างเห็นได้ชัด... มันเป็นสายตาแบบเดียวกับที่มันใช้มองน้องพรีมเมื่อวานไม่มีผิด
ฉันมองภาพนั้นด้วยความรู้สึกเหมือนมีเข็มพันเล่มทิ่มแทงเข้ากลางอก เด้งตัวลุกขึ้นยืน ข่มความเจ็บแปลบที่กึ่งกลางกาย คว้าเสื้อยืดตัวโคร่งมาสวมลนลานเพื่อปกปิดรอยรักสีกุหลาบที่วินฝากไว้เต็มตัว
“มึงจะไปไหนก็ไปเลย กูจะอาบน้ำ”
“เออ เดี๋ยวสายๆ กูไป”
วินตอบโดยที่สายตายังไม่ละจากหน้าจอโทรศัพท์ นิ้วเรียวกำลังพิมพ์ตอบข้อความอย่างรวดเร็ว
“น้องพรีมทักมาบอกว่าวันนี้มีควิซตอนเก้าโมง อยากให้กูซื้อแซนด์วิชเข้าไปให้ที่คณะ”
เหอะ... ทีกับเด็กนั่นล่ะแสนดีชิบหาย ซื้อแซนด์วิชไปส่งถึงที่ แล้วทีกับกูล่ะ? เมื่อคืนกระแทกเอาๆ จนกูจุกแทบตาย ตอนเช้ามาไม่มีแม้แต่คำถามว่ากูเจ็บไหม
“เออ... ดี... รีบๆ ไปเลย ไปทำหน้าที่พี่รหัสจำเป็น หรือว่าที่ผัวของน้องเค้าซะที” ฉันแค่นยิ้มประชดชีวิต
ด้านของวินละสายตาจากจอ หันมามองฉันด้วยสายตาดุๆ ทันที
“ไวน์ กูบอกกี่ครั้งแล้วว่าอย่าประชด เรื่องน้องพรีมกูกำลังทำคะแนนอยู่ มึงอย่ามาทำตัวงี่เง่าได้ป่ะ”
“กูงี่เง่า?”
“กูแค่บอกให้มึงรีบไปหาเด็กมึง นี่คือกูงี่เง่าเหรอวิน? มึงต่างหากที่ย้อนแย้ง ปากบอกจะจีบคนอื่น แต่ตัวมึงเสือกมานอนกกอยู่บนเตียงเพื่อนสนิททุกคืน มึงไม่ละอายใจบ้างเลยเหรอวะ?”
วินไม่ได้สำนึกเลยสักนิด มันยักไหล่อย่างไม่ยี่หระ ก่อนจะปัดสายตาไปมองที่เคาน์เตอร์ครัวขนาดเล็กของห้องฉัน แล้วหันกลับมาพูดด้วยน้ำเสียงหน้าตาเฉยที่ทำเอาฉันแทบหยุดหายใจ
“เออ จริงด้วย... มึงทำแซนด์วิชให้กูหน่อยดิ เอาเป็นแฮมชีสแบบที่มึงชอบทำอ่ะ”
ฉันเบิกตากว้าง มองหน้าผู้ชายที่เพิ่งกอดฉันเมื่อคืนด้วยความรู้สึกชาไปทั้งหน้า
“มึงว่าไงนะ?”
“กูบอกให้มึงช่วยทำแซนด์วิชให้หน่อย” วินพูดซ้ำพลางก้มลงกดพิมพ์มือถือต่อ
“กูขี้เกียจขับรถแวะคาเฟ่หน้ามอ รถแม่งติด เดี๋ยวไปหาน้องพรีมสาย มึงทำเสร็จ กูจะได้รีบหิ้วไปให้น้องเค้ากินรองท้อง... น้องเค้าบ่นว่าหิวตั้งแต่เช้าละ”
"ตุ๊บ!" เหมือนมีค้อนปอนด์ยักษ์ทุบลงกลางใจของฉันจนแหลกละเอียดเป็นผุยผง...มันกอดฉันทั้งคืน เอาเปรียบร่างกายฉันจนระบมไปหมด... แต่พอตื่นเช้ามา มันกลับสั่งให้ฉันเข้าครัวทำอาหาร เพื่อให้มันเอาไปเอาใจผู้หญิงคนอื่นเนี่ยนะ?
“วิน... มึงถามกูสักคำหรือยังว่ากูเจ็บไหม? กูเหนื่อยไหม?” ฉันเค้นเสียงพูด ตัวสั่นเทาด้วยความเจ็บปวดที่ล้นทะลัก
“เมื่อคืนมึงทำกูขนาดนั้น... แต่เช้ามา มึงจะให้กูทำแซนด์วิชไปให้เด็กที่มึงจีบ? มึงเอาสมองส่วนไหนคิดวะ!”
“ทำไมต้องคิดเยอะขนาดนั้นด้วยวะ? กูกับมึงก็เป็นเพื่อนกันป่ะ? เรื่องแค่นี้ช่วยเหลือกันไม่ได้เลยเหรอ? มึงทำอร่อย น้องพรีมเค้ากินก็ต้องประทับใจกู มึงช่วยกูทำคะแนนแค่นี้ไม่ได้หรือไงวะ”
“หึ... มึงมันไม่ใช่คนแล้ววิน...”
น้ำตาร้อนผ่าวไหลอาบแก้มสวย ฉันมองหน้าเพื่อนสนิทที่ฉันรักสุดหัวใจด้วยความสมเพชตัวเองขีดสุด
“มึงแม่งเห็นแก่ตัว หน้าด้านเลือดเย็นชิบหาย!”
“มึงอย่ามาขึ้นเสียงใส่กูนะไวน์” วินกดเสียงต่ำ สายตาเริ่มวาวโรจน์ด้วยความโกรธ
“กูบอกแล้วไงว่าน้องพรีมเค้าใสซื่อ เค้าไม่เหมือนมึง... มึงมันเจนโลก ดูแลตัวเองได้ แต่พรีมเค้าต้องการคนดูแล”
"วิน!!"
- Writer
