ความย้อนแย้งในสถานะ
823 Words
@คอนโดของไวน์ (เวลา 23.45 น.)
“ติ๊ดๆๆๆ ... แกร๊ก!”
เสียงกดรหัสหน้าห้องที่คุ้นเคยดังขึ้น ตามด้วยร่างสูงใหญ่ของคนที่เพิ่งทำหน้าเย็นชาใส่ฉันเมื่อตอนกลางวัน
วินเดินเข้ามาในห้องในสภาพเสื้อนักศึกษาหลุดลุ่ย กระดุมเม็ดบนถูกปลดออก กลิ่นเหล้าผสมน้ำหอมแบรนด์หรูโชยมาจางๆ สื่อให้รู้ว่ามันเพิ่งกลับมาจากร้านเหล้าหลังมหาลัย ฉันที่อยู่ในชุดเสื้อยืดตัวโคร่งกับกางเกงขาสั้นนั่งตรวจแบบอยู่ที่โต๊ะเขียนแบบ ไม่แม้แต่จะหันไปมองหน้ามันเลยสักนิด ก็ยอมรับว่ายังเคืองๆมันอยู่ ที่ต่อหน้าคนอื่นมันทำเป็นนิ่งใส่กัน ราวกับว่าระหว่างเรามันมีแค่คำว่าเพื่อนเท่านั้นที่อยู่ตรงกลาง
“รหัสห้องกู มึงจะจำแม่นเกินไปละ”
วินไม่ตอบ มันปิดประตู ล็อกกลอนอย่างแน่นหนา ก่อนจะเดินดิ่งเข้ามาหาฉันจากทางด้านหลัง ทันใดนั้น แขนแกร่งเต็มไปด้วยมัดกล้ามตามสไตล์หนุ่มวิศวะก็ตวัดโอบกอดรอบเอวบางของฉันไว้ทันที วินซุกใบหน้าหล่อเหลาลงกับซอกคอขาวเนียนของฉัน แล้วสูดดมความหอมเข้าปอดฟอดใหญ่
"ฟอดดดด"
“อื้อ... อย่ากวนดิวิน กูทำงานอยู่”
ฉันพยายามเอี้ยวตัวหนี แต่แรงอันน้อยนิดของฉันหรือจะไปสู้แรงหมาบ้าอย่างมันได้ วินยิ่งกระชับอ้อมกอดแน่นขึ้นจนแผ่นหลังของฉันแนบชิดกับแผงอกกว้างของมัน
“คิดถึง...”
เสียงทุ้มพร่ากระซิบข้างหู ลมหายใจร้อนระอุที่เป่ารดทำเอาฉันขนลุกซู่ไปทั้งตัว
“คิดถึงเหี้ยอะไร เมื่อกลางวันยังทำท่าเหมือนไม่รู้จักกูอยู่เลย ทำไมคืนนี้ไม่ไปนอนคิดถึงน้องพรีมปีหนึ่งของมึงล่ะ? มาซุกคอกูทำไม”
ฉันแค่นยิ้มสมเพชตัวเอง ขยับตัวหันกลับไปเผชิญหน้ากับเขา วินเลิกคิ้ว สายตาที่เคยเฉยชาต่อหน้าคนอื่น ตอนนี้กลับเต็มไปด้วยความเจ้าเล่ห์และความหึงหวงที่ซ่อนไว้ไม่มิด มันยื่นมือมาเชยคางฉันขึ้น
“ประชดกูเหรอ?”
“กูพูดความจริง”
“มึงประกาศปาวๆ ว่าจะจีบเด็กนั่น ขับรถรับส่ง ถือน้ำให้ หวานชื่นกันขนาดนั้น แล้วมึงมาอยู่ห้องกูทำไม ทำไมไม่ไปหาเด็กของมึงโน่น”
“ไวน์... มึงงี่เง่าละ” วินกดเสียงต่ำลง ดวงตาแข็งกร้าวขึ้นมาทันทีตามนิสัยคนชอบเอาชนะ
“กูบอกมึงกี่ครั้งแล้ว ว่าเรื่องน้องพรีมมันเป็นเรื่องของกู แต่นี่... เรื่องของเรา”
“เรื่องของเราเหรอ?” ฉันหัวเราะในคอ น้ำตาคลอเบ้าแต่ต้องฝืนสะกดมันไว้สุดชีวิต
“หึ... เรื่องของเราที่ไม่มีสถานะ? เรื่องของเราที่มึงกอดกูอยู่ทุกคืน แต่พอออกไปข้างนอก มึงทำเหมือนกูเป็นธาตุอากาศน่ะเหรอวิน? มึงแม่งหน้าซื่อใจคดชิบหาย!”
“เออ! กูมันเหี้ย”
วินไม่ปฏิเสธมันไม่สนใจสิ่งที่ฉันพูดเลยสักนิด ร่างกายของมันบดเบียดเข้าหาฉันจนแผ่นหลังของฉันดันติดกับขอบโต๊ะเขียนแบบ สายตาของวินดุดันและร้อนแรงขึ้น นี่อารมณ์ของมันกำลังค้างอยู่ใช่ไหม
"กูจะจีบใครมันก็เรื่องของกู แต่จำใส่หัวมึงไว้ด้วยไวน์... ว่าเพื่อนสนิทแบบกูคนนี้คนเดียว ที่ได้นอนกอดมึงบนเตียงแบบนี้ทุกคืน!"
“วิน! มึงมัน...”
“อื้อออ!”
ไม่ปล่อยให้ริมฝีปากของฉันได้ด่าทอต่อ วินก้มลงปิดปากฉันด้วยจูบที่ดุดัน เอาแต่ใจ และเต็มไปด้วยการแสดงความเป็นเจ้าของ มันรู้จักร่างกายของฉันดีกว่าใคร... และรู้ดีว่าต้องทำอย่างไรฉันถึงจะยอมสยบอยู่ใต้ร่างของมัน เกลียดตัวเองเหมือนกันที่หักห้ามใจตัวเองไม่ได้ เมื่อไหร่ก็ตามที่มันเล้าโลมเป็นฉันเองทุกทีที่พ่ายแพ้ต่อมัน
"อื้ออ..วิน!!"
ฉันยกมือทุบแผงอกเขาแรงๆ สองสามที แต่เพียงไม่นาน เรี่ยวแรงที่มีก็ค่อยๆ หายไป เปลี่ยนเป็นขยำเสื้อนักศึกษาของเขาไว้แน่น รสจูบดิบเถื่อนทว่าซ่อนความอ่อนหวานไว้ข้างในกำลังทำให้สติและอารมณ์ของฉันเตลิดเปิดเปิง...ทั้งที่เกลียดความย้อนแย้งของมัน... แต่หัวใจเจ้ากรรมดันยอมเป็นของตายให้มันย่ำยีอยู่แบบนี้ทุกคืน
วินค่อยๆ ผละริมฝีปากออกช้าๆ สายตาประสานเข้ากับฉันที่กำลังหายใจหอบสะท้าน ใบหน้าหวานร้อนผ่าวจนแดงก่ำ นิ้วเรียวของมันเอื้อมมาเขี่ยปอยผมที่ข้างแก้มฉันอย่างเบามือ... อ่อนโยนจนน่าใจหาย ขัดกับคำพูดใจร้ายเมื่อครู่ลิบลับ
“คืนนี้กูอยู่กับมึง... อย่าพูดถึงคนอื่นให้กูหงุดหงิดอีก คุยแต่เรื่องของเราดีกว่านะไวน์”
- Writer
- chap_listContents
- likeADD