Köy meydanına doğru ağır adımlarla yürüdüm. Hava kararmıştı, taşlı yolun üzerindeki gölgeler ay ışığıyla birleşmiş, bana ürpertici bir yol sunmuştu. İçimdeki sıkıntıyı dağıtmak için çıkmıştım ama karanlık beni daha da sıkıştırıyordu.
Tam kahvehanenin önünden geçerken derin bir nefes aldım. İçeriden erkek sesleri yükseliyordu, kahkahalar ve tavla taşlarının sesi kulaklarıma çarptı. İçimde korkuya yakın bir huzursuzluk belirdi. Adımlarımı hızlandırmak isterken karşıdan gelen birini fark ettim. Gözlerimi kıstığımda onun Melek olduğunu gördüm. Elinde poşetlerle yürüyordu. İçinde elmalar, mandalinalar, ekmek vardı. Bana doğru yaklaşırken gülümsedi.
“Leyla, sen misin?” dedi şaşkınlıkla.
Gülümsemeye çalıştım. “Benim. Sen ne yapıyorsun bu saatte?” diye sordum.
“Bakkaldan geldim. Annem gönderd
