Sabah gözlerimi açtığımda evin içi sessizdi. Yatağımdan kalktım, yüzümü yıkadım ve üzerime sade bir elbise giydim. Aynanın karşısında saçlarımı hızlıca taradım. Kendimi biraz toparlamam gerektiğini düşündüm. Bugün köşke gidecektim ve içimde hem merak hem de gerginlik vardı. Orada dikiş yapacaktım. Eğitim alacaktım.
Tam mutfağa geçecekken Nazlı odasından çıktı. Üzerine dikkat çekici bir kıyafet giymişti. Dudaklarında parlak bir ruj vardı. Bana bakıp küçümseyici bir gülümseme kondurdu dudaklarına.
“Sen şu aralar bir şey yapmıyor olabilirsin,” dedi. “Ama yaptığın şeyin bedelini ödeyeceksin.”
Sözleri mideme taş gibi oturdu. Onunla uğraşmak istemiyordum. “Hadi git Nazlı,” dedim sert bir sesle.
Nazlı omuzlarını silkti. “Senin gibi biriyle muhatap olmak istemiyorum,” dedi.
“Bana laf söylemey
