Kadir kapıyı açtığında kapı eşiğinde gördüğü kişiye kısa bir an dondu kaldı. Ben de istemsizce başımı çevirdim. Gözlerimle kapıya baktım.
Nazlı.
Onu orada görünce boğazımda kelimeler düğümlendi. Kalbim sıkıştı, içimde eski bir yara yeniden sızladı. Kadir’in elindeki kapı kolu hâlâ havada asılı kalmıştı. Gözlerimi ondan ayıramadım.
“Ne işin var burada?” dedim. Sesim titrememişti ama dudaklarımın arasından çıkan kelimeler, geçmişten taşan bir öfkeyle doluydu.
Nazlı’nın yüzünde o tanıdık, yapmacık gülümseme belirdi. “Ziyarete geldim,” dedi. “Kız kardeşimi görmek istedim. Hem yakında evleneceksiniz neden seni görmeyeyim ki?”
Daha bir şey diyemeden, arkamızdan Şerife Hanım’ın sesi duyuldu.
“Kızım, keşke bir haber verseydin.”
Nazlı hemen ona döndü, o tatlı dilli hâliyle cevap verdi. “Hakl
