Leyla’nın ağzından;
Sonra bir anda doğruldu. Hızla ayağa kalktı. Gözlerini benden kaçırarak, sesi çatallı bir tonla “Gitmem gerekiyor,” dedi.
Bir an anlam veremedim. “Tamam,” diyebildim sadece. Sesim sakin çıkmıştı ama içimde bir şey kırılmıştı.
O an bana baktı. Bakışında bir kararsızlık, bir suçluluk vardı sanki. Sanki kalmak istiyordu ama bir şey onu tutuyordu.
Üstüm hâlâ ıslaktı, kıyafetim tenime yapışmıştı. Su, omuzlarımdan süzülüp dizlerime kadar iniyordu. Titrediğimi fark etmiş olmalıydı. Kenarda duran ceketine uzandı, adımları ağırdı. Ceketini aldı ve sessizce yanıma geldi. Gözlerime bakmadan ceketi üzerime bıraktı. “Üstünde kalsın,” dedi kısık bir sesle.
“Tamam,” dedim. Söz ağzımdan kolay çıkmıştı ama içim karmakarışıktı.
Neden böyle birden uzaklaşmıştı? Az önceki yakınlık o
