Leyla’nın ağzından;
Sabahın erken saatleriydi. Bahçenin içinden gelen kuş sesleri eve doluyordu. Güneş, pencereden sızan solgun ışığıyla duvarlarda nazik bir sıcaklık bırakıyordu.
Masanın üzerinde yarım kalmış bir dikiş duruyordu. İplik hala iğnenin ucundaydı. Parmak uçlarımda dünün yorgunluğu vardı. Bu evin havasına alışmak kolay olmamıştı ama artık sessizlik bana tuhaf bir huzur gibi geliyordu.
Kapı aralandı. Şerife Hanım içeriye girdi. Her zamanki zarafetiyle, yüzünde hem otorite hem de şefkat vardı. Elinde bir tepsi taşıyordu; üzerinde taze çay ve birkaç dilim kek vardı.
“Leyla,” dedi yumuşak ama kararlı bir sesle. “Bugün dikişten kızlar gelecek. Sen de hazırlan. Biraz sohbet edersiniz, birlikte çalışırsınız.”
“Tamam Şerife Hanım,” dedim başımı sallayarak.
O odadan çıkarken ayak
