Odaya doğru yürürken kalbimin atışlarını net duyabiliyordum. Göğsümün içinde yankılanan bir sesti bu; öfke, kırgınlık, utanç, hepsi birbirine karışmıştı. Kadir gitmişti. Arkasından bir çift kelime bile edememiştim.
Şerife Hanım’ın gözyaşları hâlâ gözümün önündeydi ama içimde bir karar çoktan şekillenmişti. Bu evde daha fazla kalamazdım. Ne bu yalanların, ne de geçmişin gölgesinin içinde yerim vardı artık.
Odamın kapısını açtım. Havanın içindeki sessizlik kulaklarımı tırmaladı. Perdeler yarıya kadar açıktı, dışarıdan gecenin solgun ışığı odaya sızıyordu. Gardırobun kapaklarını araladım. İçerideki elbiseler bana aitmiş gibi hissettirmedi artık. Hepsini gelişigüzel çıkardım, bavulun içine doldurmaya başladım. Katlamak aklıma bile gelmedi, sadece çıkarmak, uzaklaşmak istiyordum.
“Ne yapıyo
