Gece olmuştu. Kadir ile ayrı odalardaydık. Onunla yaşadığım haz dolu anlardan sonra ikimiz de odamıza çekilmiştik.
Evde herkes uyuyordu ama ben uyuyamıyordum. Kadir de öyleydi. Odadan çıktığımda o da merdivenin başındaydı. Elinde bir bardak su vardı, göz göze geldik.
“Uyumadın mı?” dedi alçak bir sesle.
“Yok,” dedim, “midem kazındı biraz.”
O da gülümsedi. “O zaman aşağı inelim, bir şeyler hazırlarız.”
Mutfakta hafif bir loşluk vardı. Sarı ışık, duvardaki saatle birlikte sessizliği yumuşatıyordu. Kadir dolabı açtı, ben tezgâhın kenarına yaslandım.
“Yumurta var,” dedi.
“Yap o zaman,” dedim, “ben de çay koyayım.”
Tava tısladı, yağın sesi o sessizliğin içinde yankılandı. Ben suyu ocağa koyarken, Kadir yumurtaları kırıyordu.
Kırdığı her yumurta, sanki evin içindeki gerilimi biraz olsun
