ERTESİ GÜN:
Sabahın erken saatlerinde evin içi sessizdi. Güneş yavaş yavaş pencerelerden sızıyor, odaların köşelerine ışık serpiyordu. Süpürgeyi elime aldım, önce halıyı silkedim, sonra yerleri süpürmeye başladım.
Tahtaların arasına dolan tozları görünce içim sıkıldı. Ev her zamanki gibi dağınıktı. Züleyha sabah erkenden kalkmış, kahvaltıyı hazırlamış ama ortalığı toplamamıştı. Onun ardında kalan işleri hep ben tamamlıyordum.
Mutfaktan gelen sabun kokusu evi sarmıştı. Lavabonun kenarında birikmiş tabaklara baktım, sonra ellerimi silip pencereye yöneldim. Hava sıcaktı, rüzgâr yoktu.
Elimi alnıma koyup dışarı baktım. Bahçedeki ağaçlar bile durgun görünüyordu. O sırada içimden “biraz dışarı çıksam iyi olur” diye geçirdim.
“Züleyha anne,” dedim seslenerek. “Çamaşırları yıkamaya gideceği
