Kadir’in bakışları o kıza kilitlendi. Gözleri bir an bile ayrılmadı. Onun yüzündeki o kısa, donuk ifadeyi görünce içimde tanımlayamadığım bir sıkışma hissettim. Şişeyi elimde sıktım. Su, parmaklarımın arasından neredeyse taşacaktı.
“Tanıyor musun?” dedim sessizce.
Kadir duymazdan geldi. Gözleri hâlâ o kıza takılıydı. Kız, kaldırımın köşesinden döndü, adımları zarifti, başı hafif eğikti. Rüzgâr saçlarını savurdukça yüzü kısa kısa görünüyordu. Kadir’in gözleri bir an bile ayrılmadı.
“Tanıyor musun?” diye tekrarladım bu kez biraz daha net bir sesle.
Başını çevirdi, yüzüme baktı. “Yok,” dedi kısa bir sessizlikten sonra. “Sadece birine benzettim.”
Yüzündeki ifade, söylediğiyle aynı şeyi anlatmıyordu. Gözlerinde dalgın bir parıltı vardı.
Bir an nefes almadığımı fark ettim. Gözlerimi yere i
