---
Arslanbey Malikânesi – Gece Lamia’nın Odası
Yağız odaya girdiğinde, içerisi karanlıktı. Yalnızca pencerenin aralığından giren ay ışığı Lamia’nın siluetini belli ediyordu. Kadın, yatağın ucunda, dizlerini karnına çekmiş oturuyordu. Başını kaldırmadı. Yağız onu bu hâlde ilk kez görüyordu.
> “Sana yalnız kalmak istediğimi söyledim,” dedi Lamia, sesi kırık ve boğuktu.
Yağız birkaç adım daha attı.
Soğuktu. Her zaman olduğu gibi. Sert, ama ölçülü. Duygusuz değil, sadece… dizginli.
> “Yalnız bırakmak isterdim,” dedi.
“Ama bu şekilde... değil şimdi değil.”
Lamia başını kaldırdı. Gözleri kıpkırmızıydı. Ama hâlâ ağlamıyordu. Ne olmuşsa olmuş, gözyaşı bile onu terk etmişti sanki. Sesi titredi:
Yağız, duvarda asılı duran eski tabloya göz gezdirdi. Kırık çerçeve, sarkmış ip… her şey
