Conceiving Governor’s Baby

Chapter 13

Chapter 13

“Jan. Yung sinabi ko sa iyo.” He and Athena was so close ever since they were a child. The three of them. They were raised together and lived together. Maybe that is why he was so hurt and cried so much when Athena was forced to live in Csilla.

But seeing this sight again. Bidding her farewell and God knows when they are seeing each other again—is times ten painful before. He knows that Athena will never be okay. She was never okay ever since that day—when their parents was salvaged.

Alejandro and Peter was so lucky that they have each other but Athena was all alone at the Csilla. Can’t embrace his parents and Alejandro’s parents when that happened. She was all alone. Maybe that made her so strong ang cryptic—the pain itself made her strong.

“Try to reconsider it.” Athena brushes his head.

Funny to think because he is older a few months than her but he is always babied by the two siblings. They treat him like the must protect person in this world kahit pa noong bata pa sila. He was spoiled by the two and always cherish him like he is the most important person in the world.

Athena gave him a smile before she tap his shoulder bago tuluyang tinalikuran siya. Hindi pa man nakakaisang hakbang ang parang tinuring niya ng kapatid ay tinawag niya eto bago padabog na tinungo ang direksyon niya at binigyan ng isang mahigpit na yakap.

“Be safe.” He whispered.

“I will, Jan. you too. You and Peter.” He released her from the hug and she just pat his shoulders bago tuluyang pumasok na ng terminal na pagbabyahe’an niya.

Sinundan lang sandali ni Alejandro ng tingin si Athena hanggang sa tuluyan na ng nawala sa paningin niya eto.

He had a deep sigh early in the morning already.

He must not deny it. Hindi siya nakatulog dahil iniisip niya ang sinabi ni Athena. He weighed it down since last night if that was a good idea or not. And he must be crazy on the fact that he is starting to think that he’ll consider it.

What the fucck, Alejandro.

Dumiretso na si Alejandro sa capitolyo ng Mirasol para mag trabaho. Wala pang alas otso kaya wala pa masyadong tao sa kapitolyo at pati na rin si Abby ay hindi pa nakakarating.

Agad na tumungo si Alejandro sa opisina niya at habang papaupo siya sa upuan niya ay may nakita siyang kung ano sa mesa niya.

You are invited to Roxxan’s Birthday!

Oh s**t. Bago niya makalimutan ang pangako niya sa bata! Nang tignan niya ang araw kung kalian eto mangyayari ay napahinga siya ng maluwag dahil may dalawang araw pa siya. Masyadong maraming nangyari sa mga nakaraang lingo at hindi niya mapagkakaila na nakalimutan niya talaga ang pangako sa bata.

Kinuha niya ang invitation at nilagay na muna sa loob ng drawer niya at kahit maaga pa ay nagsimula na siyang mag trabaho para punan ang pagkukulang niya nitong nakaraang linggo.

Nakarinig siya ng isang katok sa pinto at nang iangat niya ang tingin sa pinto ay nakita niya ang sekretarya niyang si Abby at ginawaran niya eto ng isang ngiti.

“Pasensya na po, Gov pero magpapaalam lang po sana ako na uuwi na.” nagulat naman si Alejandro dahil kakasimula pa lang ng araw—pero pag tingin niya ng orasan ay doon niya napagtanto na pasado na pala alas singko ng hapon.

“Maghahanda pa po kasi ako sa birthday ni Roxxan kaya hindi ko na po kayo mahihintay. Baka sumara na rin po kasi ang grocery.”

“Oh! No! you must go, hindi ko namalayan ang oras. Masyadong marami ang backlog.” Sabi ni Alejandro at nakita niya na maliit na napangiti ang sekretarya niya bilang pasasalamat.

“At saka on leave po ako bukas pero nandiyan naman po sila Edna at Rachel kung kailangan niyo po ng tulong.”

“Huwag ka ng mag-alala, Abby. You must go to prepare sa birthday ng inaanak ko.” He tried to shoo her away but her face tells other wise. As if she was confused and hesitant. Seems like she wants to tell him something.

“May problema ba, Abby?”

She bit her lower lip. Maybe thinking twice if she’ll voice out her thoughts.

“You can say it, Abby. What is wrong?”

Abby was not just the normal secretary for Alejandro. She was the secretary of his father and when it was him who won the election matapos pumanaw ang ama ay hindi eto nag atubili na turuan si Alejandro sa kailangan niyang gawin. She’s 30 and she is a single mom of Roxxan and she never fails to raise such a beautiful and intelligent kid. Always curious.

She had a long sigh bago siya may kinuha sa bag at tuluyan nang lumapit sa gobernador. “It was emailed directly to me 2 weeks ago, Gov, after ng nangyari kay Sir Peter.”

Give this to the PIO. Ang nakalagay sa labas ng sobre ng isang letter.

Binuksan iyon ni Alejandro at binasa. Walang pagdadalawang isip ay alam niya kaagad kung saan at kanino galing iyon. Nang tinupi niya ang letter ay may nahulog na maliit na papel at nang tignan iyon ni Alejnadro ay nakita niya ang larawan ni Roxxan na para bang stolen shot.

The letter consists of almost whistle blowing sa mga hindi naman ginawa ng gobernador. The letter says that Governor Jemenia assaults his secretary and worst he was pedophiling the daughter of his secretary. Nonsense.

“Bakit ngayon mo lang eto sinabi, Abby?”

“Masyado na pong marami ang nangyari sa inyo at ayoko na hong dagdagan.”

Sa likod ng picture ni Roxxan ay may sulat kamay na nakasulat na: hard to live, easy to die.

Walang pagdadalawang isip ay kinuha ni Alejandro ang radyo walkie talkie niya at tinawag ang driver niya. Wala pang isang minute ay pumasok na si Glen—and driver ni Alejandro.

“Governor, pinatatawag niyo po ako?”

“Gusto kong ikaw ang magiging personal driver ngayon ni Abby.”

“Po?!” Abby screams. “No. Masyadong nakakaabala na po iyo—”

“Abby. Roxxan needs you. Hindi ka pwedeng mamatay as the casualty of my politics. This is just to keep you safe.” He leaves her with no room of argument kaya tinanguan niya lang si Glen. “You will not notice Glen and other body guards. They will remain distance but will keep you safe.”

“Pero—Gov—”

“Sige na, Abby. You should go to prepare Roxxan’s party.”

“Pupunta ka naman po diba? Inaasahan ka po ni Rhoxxan.”

“I will.”

--

There are a lot of familiar faces ang sumalubong sa kanya ng yakap pag pasok niya palang ng compound ng bahay nila Abby. Yung mga bata sa orphanage ay inimbitahan ni Abby para mag attend ng birthday ng anak niya.

But of course, nakita niya ang inaanak niya na nakasuot ng—hindi maiwasan na mapangiti ni Alejandro sa nakitang costume ng bata—A Toga for Judge with a cap. Nakikipaglaro siya kasama ang mga ibang bata pero noong makita siya nito ay walang pagdadalawang isip ang pagtili niya at tumakbo patungo sa direksyon niya.

Hindi mapigilang matawa si Alejandro dahil ang ibang mga bata ay nakasuot ng mga prinsesa at prinsipe habang eto ay naka hukom na toga.

“Gusto ko pong maging abogado para magprotekta sa mga mahihirap, Tito Gov!”

“Tito Gov!”

Yumuko si Alejandro para salubungin ang takbo niya. She hug him so he lift her to the ground para akayin. “Tito Gov! Andito ka!”

“Of course! Hinding-hindi ko dapat mapapalampas ang 6th birthday mo!” hindi na niya napigilan and he nose bump the little girl and he heard her giggle.

“Happy birthday, Roxxan.” Itinaas na ni Alejandro ang kanyang bitbit na regalo. “This is for you.”

She giggled at naeexcite na kinuha iyon. She asked permission if she can open it na agad tumango si Alejandro. Nang buksan iyon Roxxan ay hindi niya mapigilang mapatili sa nakita. Isa iyong stuff toy na hamster.

“Tito Gov! It looks like you!” she screamed at hindi mapigilang mapangiti ni Alejandro.

He has been always attached to the little children. Little children who are innocent and fragile. Easy to love, easy to make them cry, easy to be swindled but they are so easy to forgive too. Maybe because he always love hanging out with his Mom na kung saan ay kung saan saang orphanage iyon pumupunta. Helping innocent young ones.

Nahagip ng tingin niya ang Ina ni Roxxan na may tumawag sa kanya. Kumuha iyon sa wallet niya ng pera at malamang siguro ay isa sa mga handa para sa party ng anak niya. Agad iyon tumungo ng gate at tumitingin ng cellphone habang may hinihintay.

“Ano pa ba ang kulang sa birthday mo Roxxan at bakit hindi pa kayo nagsisimula?”

“Hindi pa po kasi dumadating ang cake na inoorder ni Mama. Sabi ni Mama ay dapat kanina pang alas dose at hanggang ngayon ay hindi pa dumadating.” Para bang walang pakialam na sagot ng bata at patuloy lang na nakatingin sa stuff toy na niregalo niya.

Napatingin si Alejandro sa relo niya habang kalong kalong pa rin ang bata at pasado na alas dos ng hapon.

Mababa lang ang bakod ng gate ng compound nila Abby kaya makikita ang mga kaganapan sa labas. Nakita ni Alejandro na tila bang nakikipag-usap si Abby sa mga kapit bahay nila na nasa labas ng mga bahay at tila bang nakikinood sa birthday party ni Roxxan.

Napalingon si Abby sa direksyon nila at binigyan siya iyon ng isang ngiti at napangiti na rin si Alejandro. The kind of respect he has to this woman. Strong. Intelligent. And so loving mother.

Nakita rin iyon ni Abby at itinaas niya ang regalo sa kanya ng gobernador at hindi mapigilang ngumiti ang ina and she mouthed ang ganda ganda.

May tumigil na maitim na motorsiklo sa harap ni Abby at may hawak iyon ng karton ng cake. Dalawa ang angkas nito at nakahelmet pero parang hindi mawari ni Alejandro kung bakit iba ang kabog ng dibdib niya.

Hindi naririnig ni Alejandro ang usapan nila dahil may sound na happy birthday na umaandar pero nakita niya na binuksan ng taong nakahelmet ang karton.

At ang bilis ng pangyayari.

At nakita lahat iyon ni Alejandro.

Imbis na cake ang laman ng karton ay isa iyong baril at walang pakundangan na binaril si Abby.

Isa.

Iniangat ni Alejandro ang kamay para itakip iyon sa mata ni Roxxan.

Dalawa, tatlo.

At nabingi na ang lahat ng tao.

Apat, Lima, Anim.

Nagsipatakbuhan ang lahat ng mga bata at mga staff ng orphanage pero si Alejandro ay nanigas sa kinatatayuan.

Pito. Walo. Siyam. Sampu.

He saw his bodyguards went to Abby at sumagot ng putok sa taong nagpaputok na nakasakay sa motorsiklo.

Casualty.

Nakita niya na napatingin sa direksyon niya ang gunman sa motorsiklo bago tuluyan ipinaharurot ang motorsiklo palayo sa lugar na pinangyarihan ng krimen.

“Is she dead?” he heard someone asks at parang natutusok ang puso niya sa boses ng bata. Napatingin siya sa anak ni Abby at nakatakip pa rin ang kanang kamay niya sa mga mata nito.

Empty. It was empty. Flat. A polar opposite just a second ago.

She is. He might be the highest person in this province but he can’t do anything when his guard grab him by the wrist habang hawak hawak niya si Roxxan. They pushed him inside of their car and it felt like Alejandro’s body went numb. Ni hindi niya alam kung paano na sila nakalabas ng compound ng bahay ni Abby.

He is holding the childs toga so tight and he can see how wrinkled it was. But he doesn’t have any will power to look at her eyes directly because he is so ashamed.

Casualty. He might not be the one who killed her but he is the reason why she was killed. Maybe he’s a murderer too.

“I’m sorry.” He whispered but he heard nothing as a response.

Nakayuko lang siya because he is so ashamed on what happened at nakita niya ang stuff toy na ibinigay niya sa bata ay tuluyang bumagsak sa sahig ng sasakyan.

And it was all silence.