Kendimi uykunun kollarına tamamen bıraktığımda artık hissettiğim o boğulma hissinden de kurtulmuştum ama içimde doğduğumdan beri benimle beraber olan huzursuzluk hissinden bir türlü kurtulamıyordum. Öyle bir histi ki uykunun kollarına esir düşmeme rağmen her an ağlamaklı bir his taşıyordum içimde. Aradan ne kadar zaman geçti bilmiyordum ama içimdeki huzursuzluk göğüs kafesimi daraltan bir hisse dönüştüğünde gözlerimi açtım.
Yattığım yerde gözlerim açık öylece kaşımdaki giysi dolabına bakıyordum. Göğüs kafesimdeki daralma hissi geçmiyordu. Nasıl desem sanki ortada bırakılmanın verdiği his ile sevgisizliğin birleşiminden oluşan bir histi. Hiçbir yere ait olamamanın, durduğun yere sığamamanın, yalnız yaşadığım bu evde duvarların arasında sıkışmanın verdiği bir histi. Ölmek istiyordum ama in
