That day, I cried all my pain in front of them. Lahat ng kabiguan ay iniyak ko sa puntod nila hanggang sa maubos ako.
"I love you.." mahina kong usal at maingat na hinaplos ang tiyan.
Natanto kong kahit gaano ko kagustong lunurin ang sarili sa pag-iyak ay hindi maari. Hindi na ako nag-iisa. Ang anak ko ang nagbigay ng dahilan para maging matatag ako. Ito na ang buhay ko ngayon, para sa kanya magiging matatang ako.
I can't lose this precious life growing inside of me. I can't and I won't let anyone to hurt my baby. Iyon ang nasa isip ko nang tuluyan akong makatulog. Sa muling paggising ko ay sinalubong ako ng kadiliman ng gabi.
Kahit pa nanghihina ang pakiramdam ay tinulak ko ang sariling kumilos. Ramdam ko ang pagkalam ng tiyan ko at hindi maaring hayaan kong magutom ang sarili.
Matap
