ติ๊ด!
“ฮัลโหล~”
(ยังไม่ตื่นเหรอที่รัก)
“อื้อ~ มีไร~” ฉันคุยกับเขาด้วยสภาพที่ไม่ได้ลืมตา เมื่อกี้ลืมตาแค่แป๊บเดียวตอนที่กดรับสายแล้วก็หลับตาต่อ กี่โมงแล้วไม่รู้ที่รู้คือตื่นไม่ไหวหรอกเพิ่งรู้ว่าตัวเองเพลียมาก
(จะมีอะไรก็มารับไง)
“หือ~ อะไรนะไทน์”
(มารับ ล้างหน้าแปรงฟันลงมาก่อนเดี๋ยวค่อยไปนอนต่อที่คอนโด)
“อื้อ~ ง่วง~ ไม่ไปได้ไหม”
(ไม่ได้ ลุกเร็วเดี๋ยวค่อยไปนอนต่อ)
“ไม่เอา~ ง่วง~”
(ขิง จะลงมาหรือให้ขึ้นไป)
“ฮ้าว~ บอกว่าง่วงมากไงไทน์~” ฉันงอแงเพราะฉันไม่มีแรงลุกจริง ๆ ไม่อยากไปไหนแม้แต่ลืมตาหรืออ้าปากคุยกับเขาก็ไม่อยากทำ
(โอเค ถ้างั้นขึ้นไปหาก่อนแล้วกันตื่นเมื่อไหร่ค่อยไปคอนโด) คำพูดของเขาทำฉันตื่นเลยค่ะ ถึงแม้จะไม่เต็มตื่นก็ตาม
“ไม่ ๆ เดี๋ยวคนเห็น นายกลับไปก่อนไม่ต้องขึ้นมาของีบอีกนิดแล้วฉันจะไปหาที่คอนโดเอง”
(ไม่ ขิงแม่งคนอุตส่าห์มารับ เมื่อวานคุยกันแล้วไงวะ)
“เดี๋ยวคนเห็นนะไท
