“น้อง”
เฮือก!
“...คะ” เสียงรปภ. ที่เห็นเดินมาเรียกขึ้นฉันเลยสะดุ้งเพราะกำลังคิดเรื่องไทน์อยู่ อย่ากลัวจนมีพิรุจสิน้ำขิงเดี๋ยวเขาก็หาว่าแกมารอแขกจริง ๆ หรอก
“มีอะไรให้พี่ช่วยรึเปล่า”
“คือ...”
“เห็นมายืนตรงนี้นานแล้ว มีอะไรรึเปล่าน้อง”
“...พอดีเพื่อนนัดให้มาเจอที่นี่น่ะค่ะแต่พอมาถึงก็ติดต่อไม่ได้หนูเลยยืนรอ” ฉันบอกความจริงเท่าที่บอกได้แต่ท่าทางพี่รปภ. จะไม่ค่อยเชื่อเท่าไหร่ ดูจากสายตาก็รู้เพราะเขาหรี่ตามองฉัน
“แน่นะน้อง?”
“ค่ะ เพื่อนหนูนัดเจอแถวนี้จริง ๆ ค่ะพี่”
“โอเค ถ้ามีอะไรก็บอกพี่นะแต่อย่ามาทำอะไรไม่ดีแถวนี้นะน้องพี่เตือนไว้ก่อน” รปภ. ที่นี่ดุดีนะคะ แถมคำพูดก็ยังทำให้ฉันหน้าชา พูดจบก็เดินกลับไปเหลือแค่ฉันที่ยืนสั่นเพราะโกรธ
ฉันไม่ได้มาขายตัว! อยากจะโกรธรปภ. แต่เขาก็คงทำตามหน้าที่ โรงแรมมีชื่อเสียงขนาดนี้คงไม่อยากให้มีเรื่องการขายบริการเกิดขึ้นให้เสียชื่อเสียง แต่คำพูดที่พูดเต
