FRIDAY afternoon, the sky is dark. It looks like heavy rain is about to pour. But who the hell cares? None? Wrong. I care, I care when it rains. I care when clouds are dark. I care when the droplets touch the ground.
Habang nakaupo sa upuang de gulong ay tumungo ako sa tapat ng bintana. I stretched my arms as If I was touching the dark sky.
Ang langit ay parang ako. Ang maitim na ulap ang nararamdaman ko. Ang patak ng ulan ay ang mga luha ko. Ang lupa na siyang sumasalo sa ulan ay ang mga kamay ko mismo.
There’s a rainbow always after the rain. But why the hell the rain in me didn’t stop? It keeps on pouring. It keeps on hurting.
“Ma’am?”
Napalingon ako sa babaeng tumawag sa akin. She’s my personal nurse. Wala naman kasing may balak na pumunta dito sa ospital. Wala naman silang pa
