เมื่อวันหยุดที่เอื่อยเฉื่อยมาถึง ทั้งคู่นอนกอดก่ายกันบนเตียงนุ่มแสงอาทิตย์ยามเช้าสาดส่องเข้ามายังที่นอนผ่านกระจกใส วิวเมืองสุดลูกหูลูกตาด้านล่างมีรถสวนกันไปมาขวักไขว่
คนทั้งสองตื่นขึ้นมาแล้วแต่ก็ยังไม่ยอมลุกไปไหน ใช้เวลาอยู่ด้วยกันจนสายตะวันคล้อยตรงหัว ทินกรใช้วิธีสั่งอาหารมากินแทนการออกไปข้างนอก
“วันนี้หนูอยากไปไหนไหม แด๊ดอยากพาหนูไปเที่ยวบ้าง” ใบหน้าหล่อคมยิ้มอ่อนโยนให้คนเด็กกว่า
“ไปเดินห้างกันครับแด๊ด ผมไม่ได้ไปนานแล้ว”
“งั้นแต่งตัวกัน”
ตั้งแต่อยู่ด้วยกันมาหลินไปเที่ยวกับทินกรน้อยเพราะส่วนใหญ่ ร่างสูงงานยุ่ง กลางวันเข้าบริษัท กลางคืนเข้าผับบ้างอาทิตย์ละครั้งสองครั้ง ทั้งสองคนมีออกไปกินข้าวนอกบ้านกันบ้างประปราย ร้านที่ไปส่วนใหญ่เป็นทินกรพาไปทั้งสิ้น ทุกที่ล้วนเป็นสถานที่หรูหรา สถานที่ที่คนอย่างหลินใฝ่ฝันอยากจะเหยียบย่างเข้าไปแต่ไม่มีโอกาส จนกระทั่งได้มาเจอกับทินกร คุณแด๊ดสายเปย์ข
