เขิน
774 Words
บทที่20
เขิน
หลังจากที่ธันยวีร์พาธีรพงศ์กลับไปรับภรรยที่อยู่ต่างจังหวัดเเต่ก็ไม่ได้ไกลจากตัวเมืองนัก เมื่อรับทราบถึงปัญหาภรรยาก็พาลูกเก็บของเเละมาหาพร้อมธันยวีร์ทันที ทั้งสามคนนั่งอยู่ที่เบาะหลักโดยเว้นที่นั่งข้างคนขับไว้
ไม่นานรถหรูสีดำก็ขับเข้ามาที่บ้านหลังใหญ่ที่มีกำเเพงสูง ก่อนที่ประตูจะเปิดออก เธอรีบขับรถเข้าไปจอดที่บ้านหลังใหญ่
“ถึงเเล้วค่ะ”ธันยวีร์พูดบอกคนในรถ
“ครับ”
เมื่อพูดจบทั้งหมดก็ลงรถ ก่อนที่เเม่บ้านจะเดินลงมา
“คุณเอมสวัสดีค่ะ”
“ค่ะ ป้าน้อยคะ นี่คุณธีรพงศ์เเละภรรยากับลูกค่ะ เดี๋ยวเอมฝากป้าดูเเลเเขกของเอมด้วยนะคะ เเล้วก็ห้ามให้ใครพบเขานะคะ”
“ได้ค่ะคุณเอม”
“ขอบคุณนะครับคุณเอม”
“ไม่เป็นไรค่ะ ขอเเค่พวกคุณทนอยู่ที่นี่สักพักก่อนนะคะ ถ้าอยากได้อะไรก็บอกเเม่บ้านได้เลย”
“ขอบคุณมากๆนะคะที่เมตตาพวกเรา”
“คุณต้องขอบคุณความกล้าของสามีคุณมากกว่าค่ะ ถ้าฉันไม่ได้หลักฐานนี้ ฉันก็ช่วยคนของฉันไม่ได้เหมือนกัน”
“ถ้าคุณเอมมีอะไรให้ผมช่วยก็บอกได้เลยนะครับ”
“โอเคค่ะ งั้นเอมขอตัวก่อนนะคะ”
“ครับ”
เมื่อส่งธีรพงศ์เเละครอบครัวถึงบ้านเเล้ว ธันยวีร์ก็ขับรถออกมาพร้อมกับเอกสารสำคัญที่ได้มาใหม่ ตอนนี้ความหวังของทั้งคู่ได้เริ่มจุดประกายขึ้นอีกครั้ง
“เราจะกลับกันเลยหรอเอม”
“ป่าว”
“อ้าวเเล้วนี่จะไปไหน”
“เดี๋ยวก็รู้”
รถหรูเคลื่อนเข้าไปในตลาดริมน้ำที่ที่เป็นจุดชมวิวสวยงามเเละมีกกระเช้าติดเเอร์ใหญ่ตั้งอยู่ริมน้ำ
“มาหาของกินหรอ”
“ป่าว ตามมาเถอะ” พูดจบธันยวีร์ก็เดินออกไปทันที
“รอด้วย” วิญญาณสาวรีบวิ่งตามออกไปด้วยความตื่นเต้น
เเละสถานที่ที่พวกเธออยู่ที่หลายๆคนรู้จักในชื่อ เอเชียทีก ที่ๆเป็นจุดชมวิวที่สวยเเละก็เป็นจุดถ่ายรูปที่วิวสวยเลยก็ว่าได้ เมื่อทั้งคู่เดินเช้ามาใกล้กระเช้าใหญ่ก่อนที่ธันยวีร์จะเดินขึ้นไปตางทางขึ้น
“หูยยยยย สวยจัง” วิญญาณสาวพูดก่อนที่จะมองไปที่กระเช้าสูงตรงหน้า
“เหมาะ1ตู้ค่ะ” อาจารย์สาวพูดก่อนที่พนักงานชายจะผายมือไปทางกระเช้า
“เชิญครับ”
“เดี๋ยวจะขึ้นกระเช้าเเล้วนะไปกัน” พูดจบอาจารย์สาวก็ทำท่าใส่หูฟังเเละพูดออกมาเพื่อให้วิญญาณสาวได้รับรู้
“เอ่อ มาคนเดียวหรอครับ” พนักชายเอ่ยถามอย่างสงสัย
“ค่ะ พอดีเเฟนอยากมาเเต่ตัวมาไม่ได้เลยวีดีโอคลอ มาน่ะค่ะ”
“ขอให้สนุกนะครับ” พูดจบพนักงานชายก็ยิ้มให้เเล้วปิดประตู ไม่นานนักกระเช้าที่นั่งอยู่ก็ค่อยๆเคลื่อนที่สูงขึ้นเผยให้เห็นถึงวิวเมืองในตอนกลางคืน เเสงไฟระยิบระยับที่ส่องจากพื้นน้ำสะท้อนเข้าตาเหมือนดวงดาวที่ส่องมาจากท้องฟ้า บรรยากาศที่ออกจะโรเเมนติกทำให้ทั้งคู่อดที่จะมองหน้ากันไม่ได้
“เอมจะคอลหาเเฟนหรอ”
“ป่าว”
“อ้าว ไหนว่าจะคลอหาเเฟน”
“เอมยังไม่มีเเฟน เเต่ถ้ายิ้มสนใจเป็นเเฟนเอมก็ได้นะ”
“พ..พูดบ้าอะไรเนี่ย” วิญญาณสาวทำตัวไม่ถูกพลางหันหน้าออกไปข้างนอกทันที
“อย่าเขินสิ”
“ใครเขิน”
“เเต่ยิ้มยิ้มอยู่เอมเห็นนะ”
“ดูวิวไปเลย” วิญญาณสาวเปลื่ยนเรื่องก่อนที่จะหันหน้าหนี
“สวยมั้ย”
“สวยค่ะ”
“ชอบหรือป่าว”
“ชอบมากเลยค่ะ”
“เดี๋ยวเอมพามาบ่อยๆนะ จะได้ไม่เบื่อ”
“ไม่เอา เกรงใจ เอมต้องทำงาน ไหนจะหาหลักฐานมาช่วยยิ้มอีก เดี๋ยวเอมจะเหนื่อย”
“เอมไหว อีกอย่างตอนนี้เราก็ได้หลักฐานเพิ่มเเล้ว ยิ้มไม่ต้องห่วงนะ”
“ขอบคุณนะที่ทำเพื่อยิ้มขนาดนี้”
“อือ”
“เอมว่าเรามาถ่ายรูปกันมั้ย”
“ก็ดีนะ เเต่มันจะถ่ายติดใช่มั้ย”
“ติดสิ ถึงไม่ติดเอมก็จะถ่าย”
พูดจบอาจารย์สาวก็หยิบโทรศัพท์ขึ้นมาถ่ายรูป เป็นเวลาประมาน20นาทีที่พวกเธออยู่บนกระเช้า เมื่อหมดรอบพวกเธอก็พากันกลับคอนโด โดยที่ระหว่างทางทั้งคู่ก็คุยเรื่องต่างๆกันอย่างสนุกบนรถ
- Writer
- chap_listContents
- likeADD