158...ห้องนี้ผีไม่ดุ

ผี

บทที่6

ผี

ขาเรียวยาวเดินลงจากรถก่อนที่จะเดินเข้าไปในคอนโดพลางกดลิฟต์ชั้น15เพื่อไปห้องที่ตนพึ่งซื้อ เมื่อถึงหน้าห้องหมายเลข158 อาจารย์สาวก็ไม่รอช้า รีบไขเเม่กุญเเจเพื่อเข้าห้อง

เมื่อประตูห้องถูกเปิดออก ความหนาวเย็นของลมที่พัดเข้ามาตีหน้าของอาจารย์สาว ก็ทำให้เธอรู้สึกประหลาดใจเล็กน้อย

“สงสัยตอนออกไปลืมปิดประตูระเบียงเเน่เลย พวกนี้นิ” พูดจบธันยวีร์ก็เดินไปยังผ้าม่านตรงประตูทางไประเบียงออก

ภาพตรงหน้าของเธอทำให้ชวนสงสัยอีกครั้ง เมื่อพบว่าประตูระเบียงไม่ได้เปิดไว้เเละในห้องก็เเทบจะไม่มีทางเข้าลมเลย

“น่าจะลมจากข้างนอกเเหละ เมื่อจัง ไปอาบน้ำดีกว่า” ธันยวีร์วางกระเป๋าก่อนที่จะเดินเข้าไปในห้องนอนพร้อมกับกระเป๋าลากใบใหญ่

“ตายจริงของเยอะเเยะเลย เก็บของก่อนดีกว่า จะได้อาบน้ำเเล้วนอนเลย” ธันยวีร์พูดบ่นคนเดียวก่อนที่จะลงมือเก็บของภายในห้อง ธันยวีร์เปิดประเป่าเสื้อผ้าใบใหญ่พลางหยิบเสื้อผ้าออกมาเเขวนใส่ไม้เเละเรียงให้เป็นระเบียบ จนเสื้อผ้าที่เตรียมมาถูกจับใส่ตู้จนหมด

หลังจากเก็บของที่เเรกเสร็จเธอก็เดินไปยังโต๊ะทำงานในห้องก่อนที่จะวางคอมเเละอุปกรณ์ที่ใช้ในการสอนขึ้นมาจัดเรียงไว้บนโต๊ะพร้อมเดินสำรวจห้อง

“หน้ากากซามุไร รูปถ่ายภูเขาไฟฟูจิยาม่า เกาะคิวชุ เกาะฮอลชู เกาะชิโกกุ เกาะฮอกไกโด เจ้าของคนเก่าน่าจะชอบญี่ปุ่นมากเลยนะเนี่ย” พูดจบเธอก็เปิดประตูตู้โชว์ในห้องพร้อมกับหยิบเคนดามะขึ้นมา

“ตัวNหรือ ชั่งเถอะ ไปอาบน้ำดีกว่า” ธันยวีร์วางเคนดามะลงที่เดิมพลางปิดตู้เเละเดินไปหยิบผ้าขนหนูเเละชุดนอนสีดำในตู้เสื้อผ้าออกมา มือเรียวดึงยางรัดผมสีดำออก ก่อนที่จะวางไว้บนโต๊ะเเละเดินเข้าห้องน้ำไป

ไม่นานนักธันยวีร์ก็เดินออกมาจากห้องน้ำพร้อมกับผ้าขนหนูที่ถูกวางไว้บนศีรษะที่เปียกน้ำ เธอเดินมานั่งที่โต๊ะเเป้งพลางใช้ผ้าขนหนูเช็ดผมเบาๆ

ติ้งงง ติ้งงง

เสียงเเจ้งเตือนโทรศัพท์ดังขึ้น ธันยวีร์เดินหยิบโทรศัพท์ที่วางอยู่ที่โต๊ะทำงานเเล้วเปิดเข้าไปอ่านข้อความ

เเชทภานุ

ภานุ:เป็นยังไงบ้างครับน้องเอง

ภานุ:ได้ข่าวว่าย้ายคอนโด

เอม:ก็โอเคค่ะ

เอม:อาจารย์ภานุมีอะไรหรือป่าวคะ

ภานุ:เรียกซะห่างเลยนะครับ

ภานุ:น้องเอมเรียกพี่ว่าพี่นุก็ได้นะครับ

เอม:ค่ะ พี่นุ

ภานุ:เเล้วนี่น้องเอมจะนอนหรือยังครับ

เอม:จะนอนเเล้วค่ะ

เอม:พี่นุมีอะไรอีกมั้ยคะ

ภานุ:อ่อ

ภานุ:ไม่มีครับ

ภานุ:ฝันดีนะครับน้องเอม

เอม:ค่ะ

หลังจากพิมพ์เสร็จธันยวีร์ก็วางโทรศัพท์ก่อนที่จะเดินไปที่โต๊ะเเป้ง เมื่อผ่านกระจกจู่ๆเธอก็รู้สึกเหมือนเห็นเงาอะไรบางอย่างในกระจก

“หืมมม”ธันยวีร์หันกลับไปมองข้างหลังก่อนที่จะหันหลังกลับ

“สงสัยตาฝาด”

“เอ้ยยยย ผีหลอกกกก!!” เมื่อเห็นร่างของหญิงสาวที่สะท้อนอยู่ในกระจกปรากฏขึ้น อาจารย์สาวที่ไม่เชื่อเรื่องผีก็ตะโกนออกมาลั่นห้องก่อนที่จะวิ่งขึ้นไปบนเตียงเเละเอาผ้าห่มคลุมตัวเองด้วยความตกใจ

“คุณเห็นฉันด้วยหรือคะ” วิญญาณหญิงสาวถามออกไป

“เป็นผีก็อยู่ส่วนผี อย่ามายุ่งกับคนเลยนะ ฉันกลัวเเล้ว”ธันยวีร์หลับตาพูดอยู่ในผ้าห่ม

“คุณ ฉันยังไม่ตายค่ะ” วิญญาณผีสาวพูดขึ้น

“จ..จริงหรือ เเล้วคุณเป็นใครเข้ามาในห้องฉันได้ไง” ธันยวีร์ถามเเต่ยังไม่ออกจากผ้าห่ม

“ฉันไม่รู้ รู้เเค่ว่าฉันเคยอยู่ที่นี้มาก่อน เเต่ว่าตอนนี้คุณออกมาก่อนได้มั้ยจะได้คุยกัน” วิญญาณผีสาวพูดขึ้น

ธันยวีร์ค่อยๆออกจากผ้าห่มก่อนที่จะมองไปยังผีสาว

“ไหนบอกว่าไม่ใช่ผีไง” ธันยวีร์คลุมผ้ากลับคืนด้วยความกลัว

“ฉันไม่ใช่ผีจริงๆคุณ” วิญญาณผีสาวพูดอีกครั้ง

“ตัวใสขนาดนี้ไม่ใช่ผีก็บ้าเเล้ว” ธันยวีร์พูดพร้อมหลับตาปี๋

“จริงๆนะ” วิญญาณผีสาวพยายามพูดกล่อม

“ขอล่ะ ฉันกลัวเเล้ว ปล่อยฉันไปเถอะนะ เเล้วพรุ่งนี้ฉันจะไปทำบุญกรวดน้ำให้” ธันยวีร์พูดออกมาด้วยเสียงกล้าๆกลัวๆ

“โอ๊ยยย ฉันบอกเเล้วไงว่าฉันไม่ใช่ผี ถ้าคุณยังไม่ออกมาฉันจะหลอกคุณจริงๆเเล้วนะ” วิญญาณผีสาวเห็นว่าคุยไม่รู้เรื่องจึงใช้วิธีขู่เเทน

“อย่าๆ ฉันออกเเล้ว” ธันยวีร์ค่อยๆโผล่หัวออกจากผ้าห่ม

วิญญาณผีสาวก็ค่อยๆก้มลงมามองหน้าเธอในขณะที่กำลังเปิดผ้าออก

“เอ้ยยยยย” อาจารย์สาวตกใจตะโกนร้องออกมาเสียงดังก่อนที่จะเป็นลมสลบไป

“อ้าวคุณ ตื่นก่อน คุณ” วิญญาณผีสาวพยายามเขย่าให้อาจารย์สาวตื่นเเต่ก็ไม่มีท่าทีที่คนตรงหน้าจะตื่น

“เห้อออ เห็นขรึมๆเเบบนี้ไม่คิดว่าจะกลัวฉัน เเต่ว่าคุณคือคนเดียวที่จะช่วยฉันได้ รีบๆตื่นมานะคุณ” พูดจบวิญญาณผีสาวก็ค่อยๆนอนลงข้างๆอาจารย์สาวที่ได้สลบไป