เวลาห้าโมงเย็น เสียงนกหวีดปล่อยแถวดังขึ้นราวกับเสียงสวรรค์ของเด็กปีหนึ่ง นดารีบคว้ากระเป๋าสะพายและสมุดเลกเชอร์ ลุกขึ้นยืนเตรียมจะหันหลังเดินกลับพร้อมมิ้นต์ให้เร็วที่สุดเท่าที่จะทำได้ เธอไม่อยากอยู่ตรงนี้นานๆ ไม่อยากเห็นหน้าคนที่ทำให้เธอหงุดหงิดจนแทบจะเป็นบ้ามาทั้งวัน
"แก รีบไปกันเถอะ ฉันอยากกลับคอนโดแล้ว" นดาดึงแขนเพื่อนสนิท
"เดี๋ยวสินดา จะรีบไปไหนเนี่ย ขาฉันยังชาอยู่เลย อ๊ะพี่ธันวาเดินมาทางนี้ทำไมอะ หน้าตาน่ากลัวมากเลยเเก"
มิ้นต์ร้องเสียงหลง ชี้มือไม้สั่นไปทางร่างสูงที่กำลังเดินแหวกฝูงชนตรงดิ่งมาหาพวกเธอ
นดาหันขวับไปมอง แล้วก็ต้องเบิกตากว้างเมื่อเห็น พี่ธันวา ก้าวฉับๆ ด้วยความเร็วแสง ใบหน้าหล่อจัดตึงเปรี๊ยะยิ่งกว่าโดนใครเหยียบตาปลา รังสีอำมหิตแผ่กระจายจนเด็กปีหนึ่งรอบๆ ต้องรีบแหวกทางให้ราวกับโมเสสแหวกทะเลแดง
หญิงสาวสัญชาตญาณร้องเตือนให้หนี เธอหันหลังเตรียมจะสับขาวิ่ง แต่ไม่ทันเสียแล้
