บรรยากาศภายในรถยุโรปคันหรูเงียบสนิท มีเพียงเสียงเครื่องปรับอากาศและเสียงเพลงสากลจังหวะเบาๆ ที่เปิดคลอเอาไว้ ธันวานั่งหลังตรงจับพวงมาลัยด้วยใบหน้าเรียบตึง สายตาจดจ่ออยู่กับถนนเบื้องหน้า ราวกับว่ากำลังขับรถไปกู้ชาติ ไม่ใช่ขับไปซูเปอร์มาร์เก็ตใกล้ๆ มหาวิทยาลัย
ส่วนตุ๊กตาหน้ารถอย่างนดาน่ะเหรอนั่งอมยิ้มจนแก้มแทบแตกไปแล้ว
หญิงสาวลอบมองเสี้ยวหน้าด้านข้างของอดีตคนรักเป็นระยะ จมูกโด่งเป็นสัน สันกรามคมชัด และ ใบหูที่ยังคงเจือสีแดงจางๆ ไม่ยอมหาย นดาเอียงคอซบกับเบาะรถพลางฮัมเพลงเบาๆ ในลำคออย่างอารมณ์ดี จนคนขับที่แกล้งทำเป็นมองไม่เห็นต้องกระแอมไอออกมาดังๆ
"ฮัมเพลงอะไรของเธอ รำคาญ"
ธันวาดุเสียงเรียบ แต่ไม่ได้หันมามอง
"รำคาญก็ปิดหูสิคะ พี่ธันวาเป็นคนลากนดาขึ้นรถมาเองนะ" นดาย้อนถามตาใส
"ว่าแต่ เราจะไปซื้ออะไรเข้าคณะเหรอคะ? นดาจะได้เตรียมจดลิสต์เอาไว้"
"ไปถึงเดี๋ยวก็รู้เองแหละหน้าที่ของเธอคือเดินตาม
