"พี่ไม่อยากเอานดาหรอคะ "
สิ้นเสียงคนตัวเล็ก ความมืดภายในห้อง 1408 ไม่ได้เป็นอุปสรรคต่อสัญชาตญาณดิบที่ถูกปลุกให้ตื่นขึ้น ธันวาผละริมฝีปากออกเพียงชั่วครู่ เสียงหอบหายใจของคนทั้งคู่ดังประสานกันแข่งกับความเงียบ ร่างสูงไม่ปล่อยให้นดาได้มีเวลาตั้งตัว แขนแกร่งช้อนอุ้มร่างบางขึ้นแนบอกอย่างง่ายดายราวกับเธอไร้น้ำหนัก
"อ๊ะ พี่ธันวา ปล่อยนดานะ"
นดาร้องอุทานด้วยความตกใจ สองมือรีบคว้าบ่ากว้างเอาไว้แน่นเมื่อเท้าลอยหวือจากพื้น
"อยากให้พี่เอา ก็จะเอา "
น้ำเสียงทุ้มต่ำแหบพร่าดุดัน ธันวาก้าวยาวๆ ตรงดิ่งไปยังโซนห้องนั่งเล่น ก่อนจะโยนร่างของนดาลงบนโซฟาตัวกว้างอย่างไม่ออมแรงนัก ความนุ่มของเบาะรองรับสรีระของเธอไว้ แต่ความตื่นตระหนกปนวาบหวามกลับตีตื้นขึ้นมาจนหัวใจแทบทะลุอก
ไม่ทันที่หญิงสาวจะผุดลุกขึ้นหนี ร่างกำยำก็ทาบทับตามลงมากักขังเธอเอาไว้ใต้ร่างอย่างรวดเร็ว เข่าแกร่งแทรกเข้ากลางระหว่างเรียวขาสวยที่ถูก
