บรรยากาศบนโต๊ะอาหารค่ำนี้ช่างดูแปลกประหลาดแต่น่ารักอย่างบอกไม่ถูก ฝั่งหนึ่งคืออดีตเดือนคณะสุดหล่อมาดขรึมที่กำลังนั่งหน้าตึง แต่ซ่อนความเขินไว้มิดชิด ส่วนอีกฝั่งคือหญิงสาวหน้าตาสะสวยที่ถูกห่อหุ้มด้วยชุดคลุมอาบน้ำผ้าขนหนูสีขาวหนาเตอะ นั่งตัวกลมเป็นก้อนมัมมี่อยู่บนเก้าอี้
นดาพยายามจะขยับแขนเพื่อเอื้อมไปหยิบช้อนส้อม แต่เพราะสายรัดเอวที่ธันวามัดเอาไว้แน่นหนาประหนึ่งกลัวเธอจะดิ้นหลุด ทำให้แขนเสื้อคลุมรั้งจนเธอยกแขนแทบไม่ขึ้น
"อึ้บ... พี่ธันวาคะเเก้ชุดนี้ออกให้นดาทีเถอะคะ"
นดาทำหน้างอ ส่งเสียงอู้อี้ประท้วง
"นดายกแขนไม่ขึ้นอะ คลายปมออกนิดนึงไม่ได้เหรอคะ กินข้าวลำบากจะตายอยู่แล้วเนี่ย"
"ไม่ต้องมาต่อรอง บอกแล้วไงว่าถ้าคลายออก วันนี้เราไม่ได้กินข้าวกันดีๆ แน่"
ธันวาสวนกลับทันควัน นัยน์ตาคมตวัดมองก้อนมัมมี่ตรงหน้าอย่างดุๆ ก่อนจะถอนหายใจเฮือกใหญ่
ร่างสูงขยับเลื่อนเก้าอี้ของตัวเองเข้าไปใกล้เก้า
