คำสารภาพที่หลุดออกมาจากปากของคนฟอร์มจัด ทำเอาบรรยากาศภายในรถที่เคยคุกรุ่นไปด้วยไฟหึง แปรเปลี่ยนเป็นสีชมพูฟรุ้งฟริ้งในพริบตา
นดานั่งนิ่งอึ้ง หัวใจดวงน้อยเต้นกระหน่ำรัวเร็วเสียจนกลัวว่าคนตรงหน้าจะได้ยิน ดวงตากลมโตสั่นระริกขณะช้อนมองใบหน้าหล่อเหลาที่อยู่ห่างออกไปเพียงแค่คืบ แววตาคมกริบที่เคยมองเธอด้วยความเย็นชาและดุดันมาตลอดสามวัน บัดนี้ทอประกายอ่อนโยนและเว้าวอนอย่างที่เธอไม่ได้เห็นมานานแสนนาน
เมื่อตั้งสติได้ ริมฝีปากบางก็ค่อยๆ คลี่ยิ้มออกมากว้างขึ้นเรื่อยๆ จนแก้มแทบปริ นดากัดริมฝีปากล่างเพื่อกลั้นความเขิน แต่แววตาซุกซนของแม่เสือสาวก็กลับมาเปล่งประกายอีกครั้ง เธอไม่พยายามดึงมือออกจากการเกาะกุมของเขาแล้ว แต่กลับขยับตัวเข้าไปใกล้แผงอกกว้างนั้นเสียเอง
"ไหนตอนแรก... มีคนแถวนี้บอกนดาหน้าคณะไงคะ ว่าอดีตมันไม่สำคัญ ลืมไปหมดแล้ว แถมยังไล่ให้นดาไปไกลๆ ด้วย" หญิงสาวแกล้งลากเสียงยาว เอียงคอถามด้วยน้ำ
