“ผิวของเอ็งนุ่มมือดีจัง” เจ้าสิงขรพึมพำอย่างพอใจยามที่มือหนาลูบไล้ไปตามลำแขนขาวผ่อง ใบหน้าคร้ามคมก้มลงต่ำไปตรงลำคอของหญิงสาว
“อื้ม...กลิ่นกายของเอ็งก็หอม” เจ้าสิงขรหลับตาอย่างพอใจยามที่ได้สูดดมกลิ่นกายที่รวยรินออกจากกายของบัว จมูกหนาเริ่มซอนไซ้เพื่อซึมซับความหอมหวานที่โชยเข้ามาในจมูกให้หนักขึ้น ร่างบอบบางสั่นสะท้าน ทั้งตกใจและวาบหวามไปกับการกระทำอันแสนอุกอาจที่เธอไม่เคยพานพบมาก่อน
บัวผินใบหน้าออกอย่างวางตัวไม่ถูก มือไม้อ่อนแรงตอนที่จมูกโด่งกดลงที่แก้มนวลทั้งสองข้าง ริมฝีปากหนาไล่ประทับลงที่หน้าผากมน ปลายจมูกและที่ปลายคางของนางข้าหลวงสาว ดวงตาของกลมสวยของบัวเบิกกว้าง รู้สึกตื่นเกร็งไปทั่วทั้งตัว
“รินน้ำจันทร์ให้ข้าที” อยู่ ๆ เจ้าสิงขรก็ผละใบหน้าออก ยืดตัวกลับไปนั่งหลังตรง สูดลมหายใจเข้าลึกราวกับกำลังข่มอารมณ์บางอย่าง บัวสบตาอีกฝ่ายอย่างไม่เข้าใจในท่าทีที่เปลี่ยนไปของเขา
“ทำไมยังนั่งเฉย
