ARYA’DAN DEVAM:
Aklım karışık kafam bulanıktı...
Tek bildiğim şu anda karşımda Azem oturuyordu.
Dini nikahımız kıyıldıktan sonra o avluda ailesiyle kavga ederken ben yüzümdeki al duvakla bir kenarda ağlıyordum. Onu izlerken ondan korkmuştum.
Kaba sesi ve öfkesiyle canavar gibiydi...
O gün o, duvağı yüzümden çekmemiş ve beni görmemişti. Ama ben onu izlemiştim.
O gün gittikten sonra bir daha dönmemişti... Peki ya şimdi neden buradaydı?
“Ne saçmalıyorsun sen?” diye normal ses tınısıyla konuşunca kala kaldım.
Rüya mı görüyordum acaba?
“Sen kimsin? Neden geldin!” dedim alakasızca. O ise sert yüzüyle ciddiyetini bozmadan konuştu.
“Yüzbaşı Devran! Buraya öğrenci olarak girmişsin. Gelir gelmez kucağımda bayıldın! Unuttun mu?”
“Yüzbaşı mı??”
“Sen yüzbaşı falan olamazsın...”
