“ฮึก... ฮือออ..."
เสียงสะอื้นของมินตราดังระงมไปทั่วห้องสี่เหลี่ยมหรูหรา เมื่อร่างบางถูกโยนลงบนพรมหนานุ่มราวกับถุงขยะที่ไร้ค่า
ในหัวของเธอตอนนี้ ไม่ได้มีแค่ความเจ็บปวดจากการถูกกระชากลากถู แต่มันเต็มไปด้วยภาพความทรงจำที่แตกสลาย... ภาพความฝันของเด็กสาวปี 4 ที่กำลังจะพังทลายลงในค่ำคืนนี้
เมื่อวานนี้เอง... แค่เมื่อวานนี้...
"พ่อจ๋า... ดูนี่สิ!"
มินตราในชุดนักศึกษาปี 4 วิ่งหน้าบานเข้ามาในห้องเช่ารูหนู ในมือถือใบเกรดเฉลี่ยเทอมล่าสุดที่โชว์ตัวเลข 3.98 และจดหมายตอบรับฝึกงานจากบริษัทเอเจนซี่โฆษณาชื่อดัง
"อาจารย์บอกว่า ถ้ามินฝึกงานที่นี่ผ่าน เขาจะรับมินเข้าทำงานเลย เงินเดือนสตาร์ทตั้งสองหมื่นแน่ะพ่อ ปีหน้ามินเรียนจบ เราจะได้ย้ายออกจากสลัมนี้กันสักทีนะ"
มินตราวาดฝันด้วยแววตาเป็นประกาย เธอทำงานพาร์ทไทม์วันละ 3 กะ ทั้งเด็กเสิร์ฟ ทั้งพริตตี้ขายของ ยอมอดหลับอดนอนอ่านหนังสือจนดึกดื่น ก็เพื่อวันนี้..
