มือบางที่สั่นเทาเอื้อมไปจับลูกบิดประตูโลหะเย็นเฉียบ ใจเธอเต้นระรัวจนเจ็บหน้าอก ภาวนาขอให้มันเปิดออก... และขอให้ไม่มีใครยืนดักรออยู่หลังบานประตูนั้น
แกร๊ก...
เสียงกลไกปลดล็อคดังขึ้นเบาๆ ในความเงียบ ลูกบิดหมุนได้อย่างง่ายดาย
'ไม่ได้ล็อค?' มินตราขมวดคิ้วด้วยความแปลกใจผสมหวาดระแวง
ทำไมพวกเขาถึงไม่ขังเธอ?
ทำไมถึงปล่อยให้ประตูเปิดอ้าซ่าราวกับเชิญชวนให้ออกไป?
หรือเพราะพวกเขามั่นใจ... มั่นใจว่าลูกไก่ในกำมืออย่างเธอ ไม่มีวันบินหนีพ้นกรงเล็บพญาอินทรีไปได้
"อย่าดูถูกกันนะ..." มินตรากัดฟันแน่น ความเจ็บปวดจากการถูกย่ำยีแปรเปลี่ยนเป็นแรงผลักดัน
เธอค่อยๆ แง้มประตูออกช้าๆ ชะโงกหน้าออกไปมอง
ทางเดินยาวปูด้วยพรมสีแดงเลือดหมูทอดยาวสุดสายตา
ผนังตกแต่งด้วยวอลเปเปอร์ลวดลายวิจิตรและโคมไฟระย้าที่หรูหรา
เงียบสงัดไร้ผู้คน ราวกับคฤหาสน์ร้าง
มินตราสูดหายใจลึก
ก้าวเท้าเปล่าออกมาจากห้อง ความเย็นจา
