คินน์ ยืนอยู่ตรงกลาง ในชุดสูทสีดำสนิทที่ตัดเย็บอย่างประณีต มือล้วงกระเป๋ากางเกง ใบหน้าหล่อเหลาเรียบตึง แววตาสีรัตติกาลเย็นชาจนน่าสะพรึงกลัว
เบลซ ยืนอยู่ทางซ้าย กอดอกพิงผนังลิฟต์ด้วยท่าทีสบายๆ เสื้อเชิ้ตถูกปลดกระดุมบนเผยให้เห็นรอยสักรูปเปลวไฟที่ลำคอ มุมปากยกขึ้นเป็นรอยยิ้มเยาะเย้ยที่ดูอันตราย
โซล ยืนอยู่ทางขวา ขยับแว่นสายตากรอบเงินด้วยท่าทีสนใจ ราวกับนักวิทยาศาสตร์ที่กำลังสังเกตผลการทดลองที่วิ่งวนจนหมดแรง
"วิ่งเหนื่อยหรือยัง?" คินน์เอ่ยถามทำลายความเงียบ น้ำเสียงของเขาไม่ได้ตะคอก แต่มันราบเรียบและเยือกเย็นจนบาดลึกเข้าไปในกระดูก
มินตราขาอ่อนแรงจนทรุดลงกับพื้น พยายามตะเกียกตะกายถอยหนี
"ป... ปล่อยฉันไป... ได้โปรด..."
"ปล่อย?"
เบลซหัวเราะในลำคอ เสียงหัวเราะก้องสะท้อนในโถงทางเดิน
"มึงหนีออกจากห้อง... วิ่งป่วนไปทั่วตึกตั้งสองชั่วโมง... แล้วยังมีหน้ามาขอให้ปล่อยอีกเหรอ?"
เขาเดินก้าวออกมาจา
