ภายในห้องรับรอง... ที่เหลือเพียงเบลซ
ความเงียบกลับคืนมา... แต่ความอัดอั้นในร่างกายเบลซยังคงอยู่ และดูเหมือนจะรุนแรงกว่าเดิมเพราะถูกขัดจังหวะ
เขาสบถคำหยาบคายออกมาเป็นชุด เดินวนไปวนมาในห้องอย่างคนลงแดง
"แม่งเอ๊ย... ยัยเด็กบ้านั่น..."
เบลซทรุดตัวลงนั่งที่เดิม รูดซิปกางเกงลงอีกครั้ง
มือหนากอบกุมแก่นกายที่ปวดหนึบของตัวเอง...
เขาหลับตาลง... ตัดภาพซินดี้ทิ้งไปจากสมอง
แล้วดึงภาพ มินตรา ขึ้นมาแทน ในจินตนาการของเขา... คนที่คุกเข่าอยู่หว่างขาเขาตอนนี้ไม่ใช่ซินดี้ แต่เป็นมินตรา
มินตราในชุดนักศึกษาที่ขาดวิ่น... ใบหน้าสวยหวานเปรอะเปื้อนคราบน้ำตา
ปากเล็กๆ สีชมพูระเรื่อที่สั่นระริก ค่อยๆ อ้าออกรับตัวตนของเขาเข้าไป
ความคับแน่น... ความไม่ประสีประสา... ลิ้นเล็กๆ ที่ขยับอย่างเก้ๆ กังๆ แต่ดูดกลืนวิญญาณเขาได้
"ร้องสิ... ร้องไห้ออกมา..."
เบลซพึมพำเสียงพร่า มือขยับรูดรั้งตามจังหวะจินตนาการ
"ปากมึง...
