บรรยากาศในห้องกลับมาเงียบสงบอีกครั้ง... คินน์ยังคงยืนอยู่ที่เดิม สายตาคมกริบที่มักจะแข็งกร้าวทอดมองใบหน้าซีดเซียวของคนที่นอนหลับใหลอย่างไม่วางตา
ความรู้สึกผิดลึกๆ ที่เขาพยายามกดทับไว้เริ่มตีตื้นขึ้นมา... เขาเป็นคนลากเธอเข้ามาในโลกที่โหดร้ายนี้ และเขาก็เป็นคนทำให้เธอต้องมานอนเจ็บปวดแบบนี้ ทั้งที่เธอเป็นเพียงผู้หญิงตัวเล็กๆ ที่ไม่มีทางสู้
มือหนาที่เคยใช้บีบคาง หรือกระชากร่างเธอด้วยความรุนแรง... ค่อยๆ เอื้อมออกไปหาเธออย่างช้าๆ ราวกับกลัวว่าเธอจะแตกสลาย ปลายนิ้วแกร่ง เกลี่ยไรผมที่ปรกหน้าผากชื้นเหงื่อ ของเธอออกทัดใบหูอย่างเบามือสัมผัสแผ่วเบาที่แม้แต่ตัวเขาเองก็ไม่รู้ตัวว่าทำลงไปตอนไหน
นิ้วโป้งของเขาไล้เบาๆ ที่พวงแก้มใสซึ่งมีความเย็นชืด... ถ่ายทอดความอบอุ่นจากมือเขาไปสู่เธอ แววตาอำมหิตของมาเฟียหนุ่มอ่อนแสงลงวูบหนึ่ง... กำแพงน้ำแข็ง ที
