เพล้ง!
คินน์ปัดแจกันราคาแพงตกลงพื้นแตกกระจาย เขาพุ่งตัวเข้ามาบีบคอเธอ ดันร่างบางจนติดผนัง ใบหน้าหล่อเหลาบิดเบี้ยวด้วยความโทสะ
"อย่าเอาฉันไปเปรียบกับมัน"
"อึก... แค่ก..."
มินตราดิ้นรนหายใจไม่ออก จ้องตาเขากลับ
"แล้วคุณ... ต่างกับเขา... ตรงไหน?"
คินน์ชะงัก... มือที่บีบคอเธอสั่นระริก ความเงียบเข้าปกคลุม จนกระทั่งโซลเอ่ยขึ้นเบาๆ
"เธอพูดถูก คินน์"
คินน์คลายมือออก ปล่อยให้เธอทรุดฮวบลงไปกองกับพื้นไอโขลกเขลก เขาหันหลังให้เธอ หายใจหอบถี่ ไหล่กว้างสั่นเทาด้วยความโกรธแค้นที่อัดอั้นมานานนับยี่สิบปี
"คืนวันที่คิมตาย... คือวันที่นรกแตก"
เบลซเอ่ยขึ้นทำลายความเงียบ นัยน์ตาเลื่อนลอยเหมือนกำลังมองเห็นภาพอดีตสีเลือด
"ตอนนั้นพวกเราอายุแค่ 15 ปี... เป็นแค่วัยรุ่นที่ควรจะได้เตะบอล ได้จีบสาว หรือเรียนหนังสือ"
"แต่เรากลับต้องวางแผนฆ่าคน..."
"คินน์มันสติหลุด..."
เบลซเล่าต่อเสียงสั่น
"มันอุ้
