วันที่สอง... ห้องทำงานของคินน์
กริ๊ง... กริ๊ง... กริ๊ง...
เสียงโทรศัพท์ราคาถูกบนโต๊ะทำงานหรูหราแผดเสียงก้องกังวาน หน้าจอที่มีรอยร้าวเล็กน้อยสว่างวาบแสดงชื่อ บริษัท Creative Vision - ฝ่ายบุคคล
คินน์ ปรายตามองมันด้วยแววตาที่ว่างเปล่าราวกับหลุมดำ เขาปล่อยให้มันส่งเสียงรบกวนโสตประสาทอยู่ครู่ใหญ่ แต่มือหนากลับไม่ได้เอื้อมไปกดปิดเครื่องอย่างที่ควรจะเป็น เพียงแค่กดปุ่มลดเสียงให้เงียบลง แล้วปล่อยให้ไฟหน้าจอกระพริบต่อไปราวกับสัญญาณชีพที่กำลังรอลมหายใจเฮือกสุดท้าย
"ทำไมไม่ปิดเครื่องไปซะให้สิ้นเรื่อง?"
เบลซ ที่นั่งเช็ดปืนพกอยู่บนโซฟาหนังฝั่งตรงข้ามเอ่ยถามโดยไม่เงยหน้า
"เสียงมันน่ารำคาญ"
"ยังไม่ถึงเวลา"
คินน์ตอบเสียงเรียบ หยิบโทรศัพท์ของมินตราขึ้นมาหมุนเล่นในมือ
"ฉันอยากจะรู้ว่า... นอกจากไอ้ชัยพ่อเลี้ยงเฮงซวยนั่นแล้ว ยังมีใครอีกบ้างในชีวิตมันที่คิดว่ามันสำคัญพอจะโทรตามหา"
เขากดรหัสปลดล็อก
